Enti in rete L.482/99   

Edizione 2013

Premio Speciale: Chenreb Gyamtso detto Nodreng

ཉི་ཐིག་གིས་འཚོས་པའི་གྲྭ་ཤག་གི་སྒེའུ་ཁུང་།
The Sun-Beam-Fed Window of Monk&am...

"Premio Ostana scritture in Lingua Madre" edizione 2013

Premio Speciale: Chenreb Gyamtso detto Nodreng
italiano

Questo ex monaco divenne poeta e scrittore dalla tenera età.

Riconosciuto anche oltreoceano per essere una delle più interessanti tra le giovani voci del Tibet, prolifico scrittore, è ora anche regista.

Chenreb Gyamtso utilizza oggi lo pseudonimo “Nodreng” (nome tibetano di “pianoforte”)

e afferma: “Quando ho iniziato a scrivere poesie ho avuto un’emozione così forte, una sensazione simile a quella di suonare un pianoforte,

e così ho scelto questo nome”.

Nodreng è nato nel 1986 a Rebgong,

una città monastero della Cina nella provincia

del Qinghai, famosa per i suoi corsi di studio

in lingua tibetana e per l’arte tipicamente tibetana della pittura Tangka.

All’età di 11 anni, Nodreng si fece monaco.

Sotto la severa disciplina del monastero,

ha studiato la logica buddista e la letteratura tibetana tradizionale.

A 19 anni ha pubblicato il suo primo libro, una raccolta di poesie dal titolo Il flusso dell’Arcobaleno.
Quando aveva 21 anni ha lasciato il monastero. “Volevo imparare cose nuove, ho voluto provare qualcosa che non avevo provato prima”. Inizialmente si è dedicato a lungo allo studio

della letteratura moderna tibetana e cinese presso la Lanzhou Northwestern University.

Dopo aver lavorato diversi anni come scrittore freelance, ha vinto una borsa di studio per studiare Cinema presso l’Università di Comunicazione della Cina a Pechino.

Da poco tornato a Xining, capitale della provincia del Qinghai, ha aperto un piccolo studio cinematografico dove spera di realizzare documentari e lungometraggi a favore della preservazione della cultura tibetana.

Un altro tema caro a Nodreng è la diffusione di una maggior consapevolezza di protezione dell’ambiente sull’altopiano in cui oggi risiede.

A sette anni dalla pubblicazione del suo primo libro di poesia, Nodreng ha pubblicato oggi più di 60 articoli in riviste di lingua tibetana. I suoi racconti e le sue poesie sono stati spesso pubblicati sulla più grande rivista di letteratura tibetana Pioggia d’estate.

L’ultima pubblicazione, un romanzo di vita dal titolo Nessuna destinazione, racconta una moderna storia d’amore ambientata nella campagna tibetana, cui è seguito un libro di saggi incentrati sulla moderna cultura tibetana.

Nel 2009, ha fondato www.tbnewyouth.com, una piattaforma web che accetta fiction e non-fiction da scrittori tibetani. E’ un sito importante, molto seguito dai tibetani, sia all’interno della Cina che fuori, nella diaspora. Tutto ciò che viene pubblicato sul sito, articoli e recensioni, devono essere in lingua tibetana. “Uno dei migliori modi per salvaguardare una lingua - Nodreng dice - è quello di assicurarsi che ci siano molte piattaforme sul web dove sia possibile scrivere e leggere in tibetano. Tutti i tibetani devono poter utilizzare la lingua madre tibetana. Questo è il modo migliore per proteggere la nostra lingua“.

Proposto per il Premio Ostana dal Professor Tsering Wangdu Shakya, nato nel 1959, storico e ampiamente citato esperto di letteratura tibetana e moderna del Tibet e di rapporti con la Cina.

Attualmente è Ricercatore canadese sulla religione e la società contemporanea in Asia presso l’Istituto di ricerca asiatica della University of British Columbia, dove insegna nel Master di Arte Asiatica e Pacifica (MAAPPS), lavorando anche per Radio Free Asia.

Ecco la sua opinione:

Nodreng scrive davvero molto bene e la sua lingua tibetana è di uno standard molto alto. Ho letto i suoi scritti, seguito il suo post del blog e l’ho trovato molto interessante. Sento che lui è uno dei pochi giovani scrittori tibetani che descrive in maniera riflessiva e molto personale le vicende della società tibetana attuale. Ciò è abbastanza raro, poichè la maggior parte dei giovani scrittori sono imitativi o scrivono in uno stile troppo fiorito, utilizzando una prosa troppo turgida o sono eccessivamente rivolti a decantare il meraviglioso Tibet”. 



Il raggio di sole nella finestra dell'appartamento del monaco


Da questo lato della collina il Monastero Taklong, situato ai piedi di una montagna a forma di elefante, dà la sensazione di un posto spettacolare. Anche ad un rapido sguardo appare vividamente nella costruzione ben progettata la sala principale monastica, tra i templi di Manjushri, Buddha Shakyamuni, Ji Tsongkapa: il maestoso ornamento d’oro li sovrasta con i selvatici cervo maschio e cerva femmina.

Come la luna circondata dalle stelle, così centinaia di appartamenti di monaci punteggiano lo spazio intorno a quei templi e alla sala monastica.

Uno stupa solitario appare accanto al sentiero circolare, coperto di polvere. L’appartamento del monaco è proprio vicino al santuario di Tsongkapa, circondato da muri di terra che vanno nelle quattro direzioni, colorati con il tipico lavaggio a calce bianca nella parte frontale. La porta è un insieme di pezzi di legno lavorati dal tempo, trattati con inchiostro nero da entrambe le parti. Anche il cortile interno di questo appartamento è infuso dalla polvere, tre rilievi di diversi colori sventolano in aria con leggerezza sopra le finestre, aggiungendo eleganza ai bordi del tetto dell’appartamento.

In realtà, è difficile capire se i quadranti della finestra a riquadri sono copiati da quelli di Pechino. Una tenda piccola rossa è appesa al centro di questa finestra composta da finestrelle più alte che larghe.

Quasi tutti i riquadri sono stati coperti di carta bianca, uno o due fori dell’ultima riga sono bucati, tra i riquadri appaiono degli occhiali quadrati leggermente piccoli che scrutano fuori. Si ha la sensazione che sia l’appartamento di monaco.

In un pomeriggio d’estate, mentre il sole cocente fa soffrire il caldo torrido ai monaci di tutte le età nel monastero di Taklong, una ciotola rossa e una bianca sono fissate dall’interno a terra. Contengono briciole di pangrattato, sparso un po’ dappertutto, si tratta di un vecchio gioco dei bambini della zona di Amdo per catturare gli uccelli. A poca distanza, verso il basso, la luce del sole penetra nella finestra. Sul cui bordo si appoggia il pezzo di legno ove stanno le vaschette in acciaio, rovesce, collegate ad un filo sottile.

Alla fine del filo, silenziosamente in attesa degli uccelli, sta il piccolo monaco di undici anni Junba Tsakjun, che continua a guardare attraverso i riquadri della finestra, strofinando una mano sul muco nasale verso l’alto contro la punta del proprio naso. L’altra manina sporca tiene saldamente il filo, collegato alla propria veste.

Esiste una spiccata differenza tra il modo in cui un bambino cattura gli uccelli e un vecchio uomo pesca un pesce col gancio, dal momento che esiste una certa distanza tra i loro obiettivi. L’uno lo fa per puro spirito di gioco, mentre il secondo per una necessità concreta.
Ora tre uccelli si avvicinano alla ciotola in acciaio, continuano a saltare di qua e di là, beccando le briciole.

Junba mette a fuoco il suo obiettivo attraverso un potente telescopio, in attesa di una possibilità, costringendo l’occhio, che guarda attraverso il foro, a non fare neanche un battito di ciglia.

Su entrambi i lati della ciotola senza sosta mettono il becco, insistendo sotto la vasca d’acciaio e insistono sulle briciole. Un uccello si inserisce sotto la tazza, l’altro, ancora in piedi, sta con la testa dentro e il resto fuori. Anche se la cattura è parzialmente completa, Junba, in uno slancio di avidità, si sente come se avesse già preso due piccioni con una pallottola.

Ma l’incanto del momento, dopo pochi secondi, viene rotto da un rumore di tonfo che all’improvviso segnala l’arrivo inaspettato di Kunchok nel cortile, il quale trasporta qualcosa, nascondendolo sotto la sua veste da monaco. Tutti gli uccelli volano fino ai tetti.
“Aawa AAMA’!”, Junba sbotta, “Somma Kunchok” e si precipita fuori, “Kunchok testa bianca e nera, se non avessi fatto un tale ingresso improvviso, avrei certamente preso due uccelli!”

Non ti torturare per due uccelli!”.

Migliaia in numero, come i monaci!”.

Non lo sapevo. Non arrabbiarti, per favore”.
“Somma Kunchok testa bianca e nera, perché non dovrei arrabbiarmi?”

Quando sarà di ritorno tuo zio?”

Si dice che ci vorranno ancora due giorni”.

Per quale motivo è andato?”

Per i libri di storia pubblicati dal monastero”.

Oh!”

Che cosa c’è sotto la tua veste?”

Andiamo via, via. Vieni dentro”. Dicendo questo, Somma Kunchok testa bianca e nera entra dentro l’appartamento correndo, seguito dal piccolo Junba.

Kunchok è il suo vero nome, ma “Somma testa bianca e nera” è il soprannome. Tutti lo chiamano così a causa della calvizie rotonda in cima alla sua testa. Nel sentirsi chiamare così, non si arrabbia più, da molto tempo si è abituato a sentirlo.

Junba lo segue dietro di lui e la sua sensazione recente di rabbia è svanita, come portata via da un vento che soffia per un momento. Ora è preso dall’emozione di sapere ciò che potrebbe nascondere sotto la veste Somma Kunchok.

Aaro, da dove hai portato questo violino?”

L’ho preso in prestito da Tse Khargyal”.

Siete voi due buoni amici?”

Sì”.

Sai come suonarlo?”

Io so solo due canzoni, “La gru bianca” e “Il cielo ampio sulla fronte”.”

Come le sai?”

Tse Khargyal me le ha insegnate”

Così suonane una, presto!”

Somma Kunchok si alza velocemente e suona la canzone come prendendola dalle cime dei monti orientali con l’archetto del violino.

Junba resta letteralmente affascinato nella sua totalità.
“Somma Kunchok!”, Junba sbotta, “ciò che fai è impressionante! Puoi insegnarmi?”

Continuando le sue canzoni una dopo l’altra, Somma Kunchok testa bianca e nera annuisce e sorride. I raggi del sole penetrano attraverso i quadranti della finestra e si irradiano sul bordo di un tavolo quadrato a fianco al letto.

Improvvisamente il pensiero di catturare gli uccelli si insinua nella mente di Junba.

Se suoni il violino qui, qualcuno potrebbero sentire!” Junba dà una pacca sulla spalla di Kunchok, “Prima cerchiamo di catturare gli uccelli, poi potremo suonare il violino di sera, sulle colline Taklong”

Kunchok approva la proposta di Junba prontamente. Sussurra, mentre seppellisce il suo violino sotto una coperta, “In questi giorni il comitato di gestione del Monastero Taklong sta avendo un incontro, ma se vengono a sapere queste cose non sarà un bene.”

Junba, guardando dalla finestra, dice: “Tiene abbastanza, tiene abbastanza!” agitandosi con il corpo dimostrando di sperare che la cosa accada. Contemporaneamente la ciotola di acciaio rivestito cade a terra con un tintinnio.

Junba e Somma Kunchok corrono uno dopo l’altro nel cortile.

Gli uccelli sono stati catturati!” Junba grida e comincia a saltare qui e là vicino alla ciotola.

Ha già un piano, preparato in anticipo da lungo tempo.

Nei giorni scorsi ha portato in camera sua una ciotola di porcellana rotta piena di colori, giallo, verde, blu e rosso e ha iniziato a dipingere gli uccelli che cattura.
Generalmente, il programma giornaliero di Junba consiste in quasi la stessa cosa ogni giorno: subito dopo l’assemblea del mattino si legge i volumi, prende l’acqua, porta via la cenere e frequenta gli insegnamenti. Ma dopo i mesi di preparazione per le lunghe dialettiche, sono dati ai monaci tre giorni pieni per vacanza. Questo periodo di tempo è una grande opportunità per Junba: queste vacanze coincidono con l’uscita dello zio dal Monastero per stampare i libri di storia. Come si usa dire: ‘In assenza del gatto, il ratto riceve l’illuminazione’. Junba ha tutto il tempo libero in questi tre giorni, un’opportunità unica da ottenere in un anno.

Si sistema fuori per fare prove di pittura, al termine mette nella ciotola gli esserini con un vetro sottile e spigoloso a coprirli, lasciando un piccolo spazio vuoto per la respirazione e li porta dentro la stanza. Gli piace guardare con pietà lo stato degli uccelli, che, ovviamente spaventati, sbattono su e giù le battute veloci delle ali e sulle pance si vede il battito dei loro cuori.

Somma Kunchok mormorò: “Junba, aspetta. Mi sono ricordato una melodia”.

E tirando fuori il violino, nascosto sotto una coperta, mette a punto una poesia che declama con il suono del violino.

Il dolce suono della mia voce

Anche se ho le ali sul mio corpo

Non ho nessuna libertà di volare alto”.

Questa volta il fascio di luce del sole che entra dalla finestra a riquadri colpisce sulla fronte Junba.

Il piccolo monaco tira su il muco nasale verso l’interno e pensa silenzioso per un po’.

Poi dice: “Rimettiamo questi uccelli in libertà. È stato così misericordioso pensarci!”.

Capisco. Come un vecchio, hai detto in una parola che, se commetti cose peccaminose, vai contro i principi buddisti”, dice Somma Kunchok.

Non dire cose senza senso! Non stiamo promettendo che smetteremo di cantare e di suonare la musica durante la depurazione. Non stai commettendo un peccato anche tu portando tali strumenti mondani nel nostro convento?“

Somma Kunchok testa bianca e nera non proferisce parola, se non un po’ di movimento della bocca.
Come la lama del raggio di sole sulla finestra è sempre più tesa, così è il suono delle api che ronzano nel cortile. Dopo aver rimesso gli uccelli in libertà, un senso di rilassamento si restaura nelle loro menti.

Così si dirigono verso le colline Taklong, nascondendo il violino sotto la veste.

segue traduzione in lingua inglese

ཉི་ཐིག་གིས་འཚོས་པའི་གྲྭ་ཤག་གི་སྒེའུ་ཁུང་།


ཚུར་མདུན་རིའི་སྒང་ནས་བལྟས་ཚེ།རི་བོ་གླང་ཆེན་དང་འདྲ་བ་ཞིག་གི་འདབས་རོལ་ན་ཆགས་ཡོད་པའི་སྟག་ལུང་དགོན་པ་ནི།ཅི་འདྲའི་གནས་ཁམས་ཆེན་ཞིག་ལོས་ཡིན་སྙམ་པའི་ཚོར་བ་སྟེར།བྱམས་ཁང་དང་ཇོ་ཁང་།རྗེ་ལྷ་ཁང་སོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་ན་གྲོང་ངེར་མངོན་པའི་ཚོགས་ཆེན་འདུ་ཁང་། ད་དུང་ཚོགས་ཆེན་འདུ་ཁང་སྟེང་ན་གསེར་ལམ་མེར་མངོན་པའི་གསེར་ཏོག་དང་རི་དྭགས་ཕོ་མོ་གཉིས་མིག་ལམ་ལ་གསལ་ལྷང་ངེར་མངོན་ཞིང་།གྲྭ་ཤག་བརྒྱ་ཕྲག་ལྷག་གིས་སྐར་ཚོགས་ཀྱིས་ཟླ་བ་བསྐོར་བ་བཞིན་ཚོགས་ཆེན་འདུ་ཁང་དང་ལྷ་ཁང་ཆུང་བ་དེ་དག་གི་མཐའ་རྒྱན་འདུག་ལ།སྐྱ་ལམ་མེར་ཡོད་པའི་བསྐོར་ལམ་གྱི་མཐའ་རུ་ད་དུང་མཆོད་རྟེན་ཞིག་ཀྱང་ཁེར་ཧྲང་ཧྲང་གིས་མངོན།
གྲྭ་ཤག་དེ་ནི་རྗེ་ལྷ་ཁང་གི་ཉེ་འགྲམ་ན་ཡོད་དེ།མཐའ་བཞི་གྱང་ཆག་གིས་བསྐོར་ཞིང་མདུན་གྱི་གྱང་ངོས་སུ་སག་རྩི་དཀར་པོ་བྱུགས་ཡོད་ལ།ཤིང་སྒོ་ཡང་རྙིང་བ་ཞིག་སྟེ་གཡས་གཡོན་གྱི་སྣེ་གཉིས་སུ་སྣག་ཚ་བྱུགས་འདུག གྲྭ་ཤག་གི་ཁྱམས་རའི་ནང་རྡུལ་གྱིས་ཟིན་ཡོད་ཅིང་།སྒེའུ་ཁུང་གི་ཡར་བཞག་ཏུ་བསིལ་རླུང་གིས་དལ་བུར་གཡོ་བའི་དཀར་དམར་ཁྲ་གསུམ་གྱི་ཕུར་མ་ཡིས་གྲྭ་ཤག་གི་སྤྱིལ་བུ་ཧྲིལ་བོར་མཛེས་སྡུག་གཞན་ཞིག་བསྣན་ཡོད་ལ།དོན་དམ་དུ་པེ་ཅིན་དྲ་མ་ཡིན་མིན་གསལ་བོ་མི་ཤེས་ལ།དྲ་མ་དེ་བོད་ལ་ནང་འདྲེན་བྱེད་མཁན་ཐོག་མ་ཡང་སུ་ཡིན་མ་ཤེས་མོད།བུ་ག་མང་པོ་ཡོད་ཅིང་དཀྱིལ་དུ་ཤེལ་གྲུ་བཞི་མ་གྱེན་ལ་ཁྲེ་ཙི་གཅིག་ཡས་མས་དང་འཕྲེད་ལ་ཁྲི་ཚེ་གཉིས་ཙམ་ལོས་ཡོད་སྙམ་པ་ཞིག་གི་ངོས་སུ་དྲ་ཡོལ་རས་དམར་ཆུང་ཆུང་ཞིག་ཐུར་དུ་དཔྱངས་ཡོད་ལ།གོང་དུ་བུ་ག་མང་པོའི་དཀྱིལ་གཉིས་སུ་ཤེལ་གྲུ་བཞི་མ་ཆུང་ཆུང་རེ་ཡང་ཉམ་ཆུང་གིས་མངོན་འདུག དྲ་མ་དེའི་བུ་ག་མང་པོ་ཤོག་དཀར་གྱིས་བཀབ་ཡོད་ཅིང་།ཆེས་གཤམ་གྱི་བུ་ག་རེ་གཉིས་སྟེང་གི་ཤོག་དཀར་མ་རབས་སུ་ཞིག་གིས་ཕྲལ་བ་མི་ཤེས་མོད།དེས་ཀྱང་གྲྭ་ཤག་ནི་གྲྭ་ཤག་རེད་ཨང་སྙམ་པའི་ཚོར་བ་སྟེར་སྲིད།

དེ་ནི་དབྱར་གཞུང་ཞིག་སྟེ། ཉི་འོད་ཀྱིས་སྟག་ལུང་དགོན་པའི་གྲྭ་རྒན་དར་གཞོན་གསུམ་ཡོད་དོ་ཅོག་ལ་ཚ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྟེར་བཞིན་པའི་ཉིན་གུང་ཞིག་ལ།ཉི་ཐིག་གིས་འཚོས་པའི་གྲྭ་ཤག་གི་སྒེའུ་ཁུང་གི་གཤམ་དུ་ཀ་ཏོ་ར་དམར་ཁྲ་ཞིག་ཤིང་ཐུར་ཞིག་ལ་འཁེན་ཏེ་བཞག་ཡོད་ཅིང་ཤིང་ཐུར་གྱི་སྣེ་མོར་ཐག་པ་ཞིག་བརྒྱུས་ཏེ་སྣེ་མོ་ཉི་ཐིག་གིས་འཚོས་པའི་སྒེའུ་ཁུང་བརྒྱུད་ནས་ཤག་ལ་འཐེན་འདུག་ལ། ཀ་ཏོ་རའི་ནང་ལོག་ཏུ་ཀོ་རེའི་ནང་སྙིང་གང་སར་གཏོར་འདུག

འདི་ནི་ཨ་མདོའི་ས་ཁུལ་གྱི་ཞིང་གྲོང་མང་ཤས་ཀྱི་བྱིས་པ་ཚོའི་རོལ་རྩེད་ཅིག་སྟེ། བྱེའུ་འཛིན་པའི་ཐབས་བཀོད་ལྕགས་ཀྱུའི་ཨ་ལོང་ཞིག་ཀྱང་ཡིན། དོན་དམ་དུ། ཐག་པའི་སྣེ་མོ་ན་ཁང་ཁའི་བྱེའུ་ཀ་ཏོ་རའི་ནང་དུ་ཨེ་ཡོང་ལ་སྒུག་མཁན་ནི་གཞན་མ་ཡིན་པར་ལོ་བཅུ་གཅིག་ལ་མ་གཏོགས་སོན་མེད་པའི་གྲྭ་ཕྲུག་པྲ་ཚགས་སྦྱིན་པ་མ་ཡིན་ནམ།

ཁོས་སྣབས་ཡར་ལ་འབྱིབ་ཞོར་དྲ་མའི་བུ་གའི་ནང་ནས་ཡང་ཡང་བལྟ་ཞིང་།རག་ཆགས་ཡོད་པའི་ལག་པའི་ནང་དུ་ཐག་པ་དམ་པོར་བསྡམས་འདུག བྱིས་པའི་བྱེའུ་འཛིན་སྟངས་དང་རྒད་པོས་ཉ་མོ་འཛིན་སྟངས་གཉིས་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་མ་ཟད། དམིགས་ཡུལ་ལ་ཡང་བར་ཐག་ངེས་ཅན་ཞིག་ཡོད་དེ། གོང་མ་ནི་རོལ་རྩེད་ཅིག་གི་ཕྱིར་དང་། ཕྱི་མ་ནི་དགོས་མཁོ་ཞིག་གི་ཕྱིར་དུའོ།། དེ་ནི་ཞོར་འཕྲོས་ཙམ་ལས་གཙོ་བོ་མིན་ནོ།

ཨ་ཙི།དངོས་གནས་ཀ་ཏོ་རའི་འགྲམ་དུ་བྱེའུ་གཉིས་གསུམ་ཞིག་བབ་ཡོད་ཅིང་།ཀོ་རེ་ནང་སྙིང་རེ་རེ་རྒུམ་ཞོར་ཕར་ལྡང་ཚུར་འཕུར་བྱེད་པ་དང་།དྲ་མའི་ནང་ན་མིག་རྡོ་གཅིག་དཀར་ལོག་གེར་ཨེན་ཙམ་ཡང་མི་རྡེབ་པའི་སྦྱིན་པས། གློག་བརྙན་ནང་གི་ལྐོག་གསོད་པ་ཚོས་མེ་མདའི་རྒྱང་ཤེལ་ནང་དུ་ཕ་རོལ་བ་ཐིག་གི་ནང་ལ་ལེན་པའི་གཟབ་ནན་དང་ཆ་འདྲ་བ་ཞིག་བཏོད་དེ་གོ་སྐབས་ལ་སྒུག་ཡོད་ཅིང་། བྱེའུ་གཉིས་ཀྱིས་ཕར་ཚུར་གཉིས་ནས་མགོ་བོ་ཀྲོག་ཀྲོག་བྱེད་ཞོར་མཆུ་ཏོ་ཀ་ཏོ་རའི་ནང་ལ་བཏང་ཏེ་ཀོ་རེའི་ནང་སྙིང་རྒུམ་མགོ་བརྩམས། བྱེའུ་གཅིག་ཀ་ཏོ་རའི་ནང་དུ་འཛུལ་ཅིང་། གཅིག་གིས་ད་དུང་མགོ་བོ་ནང་དུ་བཏང་སྟེ་ཁོག་སྨད་ཕྱི་རུ་ལུས་ཡོད་པས།མདའ་གཅིག་གིས་བྱ་གཉིས་གསོད་དགོས་སྙམ་པའི་ཧམ་སེམས་ཤིག་སྦྱིན་པ་ལ་སྐྱེས་ཤིང་། སྐར་ཆ་འགའི་རྗེས་ནས་བྱེའུ་གཞན་པ་དེ་ཡང་ཁོག་སྟོད་ཀ་ཏོ་རའི་ནང་ལ་ཐོན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དེར། ཁྲོགས་སྒྲ་དང་བཅས་དཀོན་མཆོག་གིས་གཟན་གྱི་དངོས་པོ་ཞིག་སྦས་ནས་ཐོན་ཞིང་།དེ་མ་ཐག་བྱེའུ་ཚོ་ཐག་སྒྲ་བཅས་ཁང་ཁར་གཤོག་སོང་།

ཨ་བ་ཨ་མ།དཀོན་མཆོག་གསུམ།

སྦྱིན་པས་ངག་ནས་དེ་ལྟར་བཟློ་ཞོར་སྒོ་ལ་རྒྱུགས།

དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ། ཁྱེད་མི་ཡོང་རྒྱུ་ན་ངས་བྱེའུ་གཉིས་ཟིན་སོང་།

མནའ་སྐྱོལ།

གྲྭ་ཚང་སྟོང་ཕྲག

ངས་མ་ཤེས་ཡ།ད་སྤོ་མ་ལངས།

སྙིང་ལངས་ཀི་ཡ།དཀོན་མཆོག་གསུམ།

ཁྱེད་ཚང་གི་ཨ་ཁུ་ནམ་ཕྱིར་ཐོན་རྒྱུ་རེད།

ད་དུང་ཉིན་མ་གཉིས་གསུམ་ཞིག་འགོར་རྒྱུ་རེད་ཟེར།

ཅི་ཞིག་ལ་སོང་བ་རེད།

དགོན་པའི་ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་དཔེ་ཆ་དཔར་དུ་སོང་བ་རེད།

ཨོ།

གཟན་འོག་གི་དེ་ཅི་ཞིག་ཡིན།

འགྲོ འགྲོ ནང་ལ་འགྲོ། དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ་ཡིས་དེ་ལྟར་ཟེར་ཞོར་བྲེལ་འཚུབ་ཀྱིས་ནང་ལ་ཕྱིན།དཀོན་མཆོག་ནི་ཁོའི་དངོས་མིང་དང་ཀླད་ཁྲ་ནི་ཁོའི་འཚང་མིང་ཡིན། ཀླད་པའི་འགྲམ་ངོས་སུ་གོར་ཐིག་ཅིག་ལྷུང་ཡོད་ལ།དེའི་སྟེང་དུ་སྐྲ་སྐྱེས་མེད་པས་ཚང་མས་ཁོ་ལ་ཀླད་ཁྲ་ཞེས་འབོད་ཀྱིན་ཡོད་ལ། ཁོ་ལ་གོམས་ལོབས་སོང་བས་སུ་ཞིག་གིས་དེ་ལྟར་བོས་ན་ཡང་ཁོང་ཁྲོ་ལངས་མི་སྲིད།སྦྱིན་པ་ཡང་ཁོའི་ལག་གི་དེ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་འཚར་སྣང་གིས་ད་སོ་མའི་ཁྲོ་བ་དེ་སྐད་ཅིག་མའི་རླུང་འཚུབ་བཞིན་ཡལ་བར་གྱུར་ཏེ་ཤག་ལ་འཚུབ་སེར་འཛུལ་སོང་།

ཨ་རོ། པི་ཝང་དེ་གང་ནས་འཁྱེར་ཡོང་བ་ཡིན།

ཚེ་མཁར་རྒྱལ་ལ་གཡར་བ་ཡིན།

ཁྱེད་གཉིས་བཟང་ས་ཡིན་ནམ།

ཨོ་ལེ།

ཁྱེད་ཀྱིས་པི་ཝང་དཀྲོལ་ཤེས་སམ།

ངའི་ཐོད་ལ་ནམ་མཁའ་ཡངས་པས་དང་བྱ་དེ་ཁྲུང་ཁྲུང་དཀར་མོའི་དབྱངས་རྟ་གཉིས་དཀྲོལ་ཤེས།

ཁྱེད་ཀྱིས་ཅི་ལྟར་ཤེས།

ཚེ་མཁར་རྒྱལ་གྱིས་བསླབ་པ་ཡིན།

རེམས་པར་ཅིག་དཀྲོལ་དང་།

དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ་དེ་མ་ཐག་ཡར་ལངས་ཏེ།ཤར་ཕྱོགས་རི་བོའི་རྩེ་ནས་ཞེས་ལེན་ཞོར་དང་པི་ཝང་དཀྲོལ་ཞོར་བྱས་པས།སྦྱིན་པ་རྦད་དེ་འཚར་སོང་།དཀོན་མཆོག་གསུམ།ངོ་མ་བསོར་གི་ཞེས་ངག་ནས་དབང་མེད་དུ་ཟློ་ཞོར།ང་ལ་བསླབ་ན་ཆོག་གམ་ཞེས་དྲིས་པ་ན།

དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲས་མཚམས་མ་ཆད་པར་ལེན་ཞོར་དུ་འཛུམ་དང་བཅས་མགོ་བོ་ནང་དུ་ཡང་ཡང་བཀུག

སྐབས་དེར་ཉི་ཐིག་གིས་སྒེའུ་ཁུང་གི་བུ་ག་བརྟོལ་ནས་ཚ་ཐབ་སྟེང་གི་ཅོག་ཙེ་གྲུ་བཞི་མ་དེའི་སྣེ་མོ་ཕོག་ཡོད་ཅིང་། སྦྱིན་པས་གློ་བུར་དུ་བྱེའུ་འཛིན་རྒྱུ་ཡིད་ལ་འཆར་ཞིང་།དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲའི་ཕྲག་པར་ལག་པས་རྡེག་ཞོར།འདི་ནས་པི་ཝང་བདུང་ན་ཕྱི་ནས་གཞན་གྱིས་གོ་ན་ཐང་། ཐོག་མར་འུ་གཉིས་ཀྱིས་བྱེའུ་འཛིན། ཕྱི་དྲོ་སྟག་ལུང་རི་སྒང་ལ་པི་ཝང་བདུང་དུ་འགྲོ་པྰ། དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ་ཡང་དེ་ལ་འཐད་པ་བྱུང་དེ་མྱུར་དུ་པི་ཝང་ཉལ་ཐུལ་གྱི་ཞབས་ལ་འཇོག་ཞོར།ཉིན་འདི་ཚོར་དགོན་པའི་དོ་དམ་ཨུ་ཡོན་ལྷན་ཁང་གི་མི་ཚོ་རྗེ་ལྷ་ཁང་གི་ནང་དུ་ཚོགས་འདུ་ཚོགས་ཀྱིན་འདུག ཁོ་ཚོའི་ཤེས་སོང་ན་བྱ་ལམ་ལ་མ་སོང་ནི་རེད་ཞེས་མ་ནེ་ཁ་འོག་ནས་སྐད་ཆ་ཤབ་ཤུབ་ཅིག་བཤད།

སྦྱིན་པས་སྒེའུ་ཁུང་གི་ཟུར་ཁ་བལྟ་ཞོར།ཀླད་ཁྲ་ཁ་རོག་སྡོད།ཁ་རོག་སྡོད།ཁོས་ལག་པས་ཕྱི་ལ་གཡུག དེ་མ་ཐག་ཆོམ་སྒྲ་དང་བཅས་ཀ་ཏོ་རའི་ཁ་མར་ལ་སྒོར་ཞིང་།སྦྱིན་པ་དང་དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ་གཉིས་གཅིག་འཕྲོར་གཅིག་རྒྱུགས་ཏེ་ཁྱམས་རར་སླེབས།

བྱེའུ་བཟུང་ཟིན།བྱེའུ་བཟུང་ཟིན།

སྦྱིན་པས་དེ་ལྟར་ཀ་ཏོ་རའི་ཕར་ནང་ཚུར་ནང་ལ་རྒྱུགས་ཞོར་སྐད་ཅོར་རྒྱབ། སྦྱིན་པ་ལ་སྔ་ས་ནས་བསམ་བློའི་གྲ་སྒྲིག་གྱ་ནོམ་ཡོད་དེ། ཚོན་དམར་སེར་སྔོ་ལྗང་སོགས་དཀར་ཡོལ་ཆག་རོ་ཞིག་གི་ནང་དུ་སྦངས་ཡོད་པ་ཞིག་འཁྱེར་ནས་བྱེའུ་གཤོག་སྒྲོའི་སྟེང་དུ་ཚོན་བྱུགས་མགོ་བརྩམས།


སྤྱིར་ན་སྦྱིན་པའི་ལས་ཀ་ནི་ཞོགས་ཚོགས་གྲོལ་རྗེས་དུས་ལྟར་དཔེ་ཆ་འདོན་པ་དང་།ཆུ་ལེན་པ།ཐལ་འཕོ་བ།དཔེ་འཁྲིད་ལ་འགྲོ་བ་སོགས་ཕལ་ཆེར་ཉིན་མ་རེ་རེའི་ལས་ཀ་གཅིག་མཚུངས་ཡིན་ནའང་།ཟླ་ཆོས་ཆེན་མོའི་རྗེས་ཀྱི་ཉིན་གསུམ་གྱི་རིང་ལ་ངལ་གསོའི་ཉིན་མ་ཡིན་པ་དང་གཅིག ཨ་ཁུ་ཟི་ལིང་ལ་ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་དཔེ་ཆ་དཔར་དུ་སོང་བ་དང་གཉིས་ཀྱི་གོ་སྐབས་ལ་འཁེལ་བས།བཤད་སྲོལ་ལ་བྱི་ལ་མེད་ཤུལ་ན་ཙི་གུ་སངས་རྒྱས་ཟེར་བ་བཞིན་ཁོའི་མགོ་ན་སྟག་སྤུ་ཟུག་ཡོད་པས།རང་དབང་ཉིན་མ་འདི་གསུམ་ནི་ལོ་ངོ་གཅིག་གི་རིང་ལ་ཤིན་ཏུ་ནས་ཐོབ་དཀའ་བའི་གོ་སྐབས་དམར་ལྡང་མ་ཞིག་ཅི་ལ་མིན།

ཁོས་བྱེའུ་གཤོག་སྒྲོའི་སྟེང་ལ་ཚོན་བྱུགས་ཚར་རྗེས་ཤག་ཏུ་འཁྱེར་ནས་སླར་ཡང་ཀ་ཏོ་རའི་ནང་ལ་བཅུག་ཅིང་།ཤེལ་དཀར་པོ་ཞིག་གིས་ཁ་གཡོགས་ཤིང་དབུགས་ལེན་པའི་སྲུབ་ཀ་ཅུང་ཙམ་ཞིག་བསྐྱུར་ནས་བྱེའུ་སྐྲག་དངངས་ཀྱིས་འདར་ཏེ་ཡར་འཕུར་མར་འཕུར་བྱེད་པ་དང་སྙིང་ཆུང་ལྟིག་ལྟིག་ལྡང་བཞིན་པའི་རྣམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བསྡད། དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ་ཡིས། སྦྱིན་པ། ཅུང་སྡོད་དང་། ངས་གླུ་ཚིག་ཅིག་དྲན་བྱུང་ཞེས་སོང་ནས་ཉལ་ཐུལ་ཞབས་ལ་སྦས་ཡོད་པའི་པི་ཝང་ཆུང་ཆུང་དེ་འཁྱེར་ཡོང་ནས།བདུང་ཞོར་དུ་སྙན་མོ་ངག་གི་དབྱངས་རྟ་ལ་གྱེར་ཏེ་འདི་ལྟར་བླངས་བྱུང་།

ཙན་དན་སྒམ་ཆུང་ནང་གི།

བྱེའུ་ཆུང་གསུང་སྐད་སྙན་མོ།།

ལུས་ལ་གཤོག་སྒྲོ་ཡོད་ཀྱང་།།

འཕུར་བའི་རང་དབང་མི་འདུག།

སྐབས་དེར་ཉི་ཐིག་ཕྲ་མོ་སྒེའུ་ཁུང་གི་བུ་ག་བརྟོལ་ནས་སྦྱིན་པའི་དཔྲལ་བའི་མཚམས་སུ་རྒྱབ་ཡོད་ཅིང་།ཁོས་སྣབས་ཡར་ལ་འཇུབ་ཞོར་འདང་ཅུང་ཙམ་རྒྱབ་རྗེས།

ངེད་གཉིས་ཀྱིས་བྱེའུ་འདི་ཕུད་ལ་བཏང་།འདང་རྒྱབ་ན་ངོ་མ་སྙིང་མ་རྗེ་རེད་ཟེར།

དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ་ན་རེ།ཨོ་ལེ།རབ་བྱུང་བས་སྡིག་པའི་ལས་བསག་ན་འདུལ་བ་དང་འགལ་འགྲོ་བ་མ་རེད་དམ་ཅེས་རྒན་བཤད་ཅིག་རྒྱབ།

ཀླད་ཁྲ།ཕེར་མོ་མ་བཤད།འོ་ན་ཆང་དང་གླུ་གར་རོལ་མོ་སྤོང་ཞེས་འུ་ཚོས་གསོ་སྦྱོང་གི་སྐབས་སུ་ཁས་རྒྱུན་དུ་ཁས་ལེན་ཀྱིན་ཡོད་པ་མིན་ནམ།ཁྱེད་ཀྱིས་དགོན་པའི་ནང་ལ་འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་ཅ་ལག་འཁྱེར་ཡོང་ན་ཉེས་པ་མེད་དམ།

སྦྱིན་པ་ཀླད་ཁྲས་ཁ་མྱང་མྱང་ཞིག་བྱ་བ་ལས་ཁོ་ལ་འདེབ་རྒྱུའི་ལན་ཞིག་མ་རྙེད།

གྲྭ་ཤག་གི་ཁྱམས་ར་ན་སྦྲང་མའི་ཝང་སྒྲ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་།

ཐད་ཀར་སྒེའུ་ཁུང་ལ་ཕོག་པའི་ཉི་ཐིག་ཀྱང་ཇེ་བཙན་ལ་འགྲོ་བཞིན་ཡོད་མོད།

བྱེའུ་བཏང་རྗེས་ཁོ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཁམས་བསིལ་མོ་ཞིག་གིས་དེད་དེ།

པི་ཝང་གཟན་གྱི་འོག་ཏུ་སྦས་ནས་སྟག་ལུང་རི་སྒང་ལ་ཆས།



traduzione in lingua inglese.

The Sun-Beam-Fed Window of Monk’s Apartment

If behold on this side of the front hill The Taklong Monastery situated at the foot of an elephant-like mountain gives the feeling of what a spectacular place it is. Also in sight appears vividly the well designed construction of the main monastic hall amidst the temples of Manjushri, Buddha Shakyamuni, Ji Tsongkapa and the majestically appeared golden top ornament and wild male and female deer.

Like the moon surrounded by stars, hundreds of monks’ apartments are ornamentally dotting around those temples and monastic hall.

Also a sort of lonely stupa appears beside the dust-covered circumambulating path. That monk’s apartment is just near by the Tsongkapa’s shrine, surrounded by broken earth walls from four directions and the front wall has been coloured by white wash. The door is an old weathered wooden door and its both sides has been coloured by black ink. Though the inside yard of that apartment has infused by dust. The three different coloured embossments flapping in air gently over the windows has added an another beauty to the edges of the apartment’s roof.

In reality, it sounds hard to know if the window net pane is that of Beijing’s neither is known who firstly imported that window net pane. A small red curtain has hanged down in the center of many-netted-square window of 30cm high and about 60cm long.

Amidst the above nets appears mildly small square glasses. Although many of the nets has been covered by white chats. One or two net holes in the last row has been penetrated even though it is not yet known who has done that. But it also possibly gives a feeling of monk’s apartment is monk’s apartment.

It is in a summer time.

In a midday while the scorching sunlight makes the monks of all age in Taklong Monastery suffer the scorching heat. At a little distance down from the sun-light-fed window, a red-white steel bowl has inwardly laid down on the ground, its rim leaning on a piece of stick and the downward end of the stick has been tied by a fine robe which has taken into that window. Under the steel bowl, there has spread breadcrumbs everywhere. This is a game mostly playing by small kids in Amdo area. This is also a hook of method to catch birds.
In reality, the one on the end of the robe waiting for birds to come under the steel bowl is none other than the partially eleven years aged Tsakjun who keeps looking through the holed window net while rubbing his nasal mucus upward against his nose tip and the rope is tightly holding in his dirt-covered hand.

Besides the differences between the way a kid catch birds and an old man hook fish, there also exists a particular distance between their goals. The first one is for the spirit of a game whereas the second one is for a solid necessity. But this is not the main point to talk about here but just a side topic.

Uh, although there are actually two or three birds near by the steel bowl, the birds keep hopping hither and thither while picking up the crumbs. Junba, like an assassinator in a movie focusing his target through the power of telescope, waiting for a chance, forcing one eye staring through the net hole without even a blink.
Two birds on both sides of bowl restlessly put their beaks under the steel bowl and started picking up the crumbs. Then, though one bird is entered under the bowl, the other still standing with his head inside and rest outside. Though the situation is partially complete, Junba got a surge of greed like killing two birds by one bullet. But the moment, just after few seconds, the other bird’s major portion of the body was getting inside the bowl, a sound of big thud popped up suddenly and that’s Konchok’s unexpected arrival into the yard, carrying something hidden underneath his monk’s robe. Meanwhile, all the birds are gone upto the roof tops.

Aawa Aama!” Junba blurted inside “Konchok Sum” and came rushing outside, “black-white headed Konchok, if you haven’t made such a sudden entrance, I have certainly caught two birds!”

Torturing!”

Monks thousand in number (doing such)”

I didn’t knew it. Don’t get angry please”

Konchok Sum. Why not angry”

When does your uncle be back?”

It’s said it will take two days”

For what purpose did he go?”

To published history books of the monastery”

Oh!”

What is that under your robe?”

Let’s go, go. Let’s go inside.” By saying this, black-white headed Kunchok hurried inside.

Kunchok is his real name but black-white headed is the nickname. The reason behind everybody’s calling Black-White Headed to him is because of the bald round spot atop his head. On hearing someone calling to him as such, he won’t get angry since he had got used to hearing so.

Junba also hurried after him and the just recent sense of anger had vanished like a moment long blowing wind due to the excitement of knowing what under the robe could be.

Aaro, where did you bring this violin from?”

Borrowed from Tse Khargyal”

You both good friends?”

yes”

do you know how to play violin?”

I know only two; the white crane and the wide sky on my forehead.”

How did you know it?”

Tse Khargyal taught to me”

So play one, quickly!”

The balck-white headed Konchok rose up immediately and snag out the song ‘from the peaks of the eastern mountains’ along with playing violin.

Junba was literally left astonished in totality.
“Konchok Sum” Junba blurted out, “what an awesome it is!”

Can you teach me?” Junba appealed.

Along with continuing his song, black-white headed Kunchok kept nodding and smiling one after another.

During that time, the beams of sunlight has penetrated through net holes of the window and was radiating on the edge of a square table resting on hot bed.

But the thought of catching birds suddenly crept into the mind of Junba.

If we play violin here, others might hear it!” Junba patted on the shoulders of Black-White headed Kunchok, “first let’s catch birds and we can play violin in the evening on the Taklong Hills”

Kunchok also agreed to Junba’s suggestion promptly. He whispered while burying his violin underneath the blanket, “these days the Management Committee of Taklong Monastery is having a meeting but if they come to notice these then things won’t be all right.”

Junba, while looking by the window, warned “keep quite, keep quite” waving his one hand backside as a sign of warning to keep quite. Then every at once, with a rattling sound, the steel bowl fell covered down on the ground.

Junba and kuchok came dashing after one another out into the yard.

Birds caught!” “Birds caught” Junba shouted and kept jumping this and that side of the bowl.

Junba already had a plan set in advance. He brought a little broken porcelain bowl full of colours consists of yellow, green, blue and red. He started painting the poor birds.

Generally, the daily schedule of Junba is almost same everyday that soon after the morning assembly he is to read volumes, fetch water, getting ashes out and attend the teachings. But after the months-long great dialectical assemblages, three solid days are given for holiday. This period of time is a great opportunity for Junba because these holidays coincided with his uncle’s going out to print out the history books. As a saying has that ‘in the absence of cat, rat gets enlightenment’ Junba has got the total space for freedom in these three days which is for him the rarest opportunity to get in a year.

After finishing painting the birds, he took them inside the room and put inside the bowl again and covered it by a fine thin flat glass, leaving a tiny empty space for breathing. He enjoyed watching the pity state of birds being duly scared, flapping up and down and the fast radical beats of hearts.

The Balck-White Headed Kunchok murmured, “Junba, wait for a while. I remembered a song” He took out the violin having hidden beneath blanket and tuned out the following along with the sound of violin.

The sweet-voiced small bird

Though got wings on its body

No freedom to fly high

This time the beam of sun light coming through the window net is striking onto Junba’s forehead but he pulled up his nasal mucus inwardly and thought for a while. Then he said,“let us set these birds free. It’s so merciful condition in thinking about it!”

Hi black-white headed Kunchok! I see. Like an old man you said in one word that if sinful things committed, it is against the Buddhist principles. You black-white headed one! Don’t talk nonsense things! Then aren’t we vowing that we should quit singing and playing music during our mending purification breaches? Aren’t you committing sins then by bringing such worldly instrument into our monastery?”

Black-white head Kunchok didn’t get a reply except giving some movement to his mouth.

As the touch of sunbeam on the window is getting tenser.

So is the sound of buzzing bees in the yard.

After setting the birds free, a sense of mental relax seemed restored in them.

Then they made their way to the Taklong Hills, hiding the violin underneath the robe.      



Premio Speciale: Chenreb Gyamtso detto Nodreng

ཉི་ཐིག་གིས་འཚོས་པའི་གྲྭ་ཤག་གི་སྒེའུ་ཁུང་།
The Sun-Beam-Fed Window of Monk&am...

"Premio Ostana scritture in Lingua Madre" edizione 2013

Premio Speciale: Chenreb Gyamtso detto Nodreng
italiano

Questo ex monaco divenne poeta e scrittore dalla tenera età.

Riconosciuto anche oltreoceano per essere una delle più interessanti tra le giovani voci del Tibet, prolifico scrittore, è ora anche regista.

Chenreb Gyamtso utilizza oggi lo pseudonimo “Nodreng” (nome tibetano di “pianoforte”)

e afferma: “Quando ho iniziato a scrivere poesie ho avuto un’emozione così forte, una sensazione simile a quella di suonare un pianoforte,

e così ho scelto questo nome”.

Nodreng è nato nel 1986 a Rebgong,

una città monastero della Cina nella provincia

del Qinghai, famosa per i suoi corsi di studio

in lingua tibetana e per l’arte tipicamente tibetana della pittura Tangka.

All’età di 11 anni, Nodreng si fece monaco.

Sotto la severa disciplina del monastero,

ha studiato la logica buddista e la letteratura tibetana tradizionale.

A 19 anni ha pubblicato il suo primo libro, una raccolta di poesie dal titolo Il flusso dell’Arcobaleno.
Quando aveva 21 anni ha lasciato il monastero. “Volevo imparare cose nuove, ho voluto provare qualcosa che non avevo provato prima”. Inizialmente si è dedicato a lungo allo studio

della letteratura moderna tibetana e cinese presso la Lanzhou Northwestern University.

Dopo aver lavorato diversi anni come scrittore freelance, ha vinto una borsa di studio per studiare Cinema presso l’Università di Comunicazione della Cina a Pechino.

Da poco tornato a Xining, capitale della provincia del Qinghai, ha aperto un piccolo studio cinematografico dove spera di realizzare documentari e lungometraggi a favore della preservazione della cultura tibetana.

Un altro tema caro a Nodreng è la diffusione di una maggior consapevolezza di protezione dell’ambiente sull’altopiano in cui oggi risiede.

A sette anni dalla pubblicazione del suo primo libro di poesia, Nodreng ha pubblicato oggi più di 60 articoli in riviste di lingua tibetana. I suoi racconti e le sue poesie sono stati spesso pubblicati sulla più grande rivista di letteratura tibetana Pioggia d’estate.

L’ultima pubblicazione, un romanzo di vita dal titolo Nessuna destinazione, racconta una moderna storia d’amore ambientata nella campagna tibetana, cui è seguito un libro di saggi incentrati sulla moderna cultura tibetana.

Nel 2009, ha fondato www.tbnewyouth.com, una piattaforma web che accetta fiction e non-fiction da scrittori tibetani. E’ un sito importante, molto seguito dai tibetani, sia all’interno della Cina che fuori, nella diaspora. Tutto ciò che viene pubblicato sul sito, articoli e recensioni, devono essere in lingua tibetana. “Uno dei migliori modi per salvaguardare una lingua - Nodreng dice - è quello di assicurarsi che ci siano molte piattaforme sul web dove sia possibile scrivere e leggere in tibetano. Tutti i tibetani devono poter utilizzare la lingua madre tibetana. Questo è il modo migliore per proteggere la nostra lingua“.

Proposto per il Premio Ostana dal Professor Tsering Wangdu Shakya, nato nel 1959, storico e ampiamente citato esperto di letteratura tibetana e moderna del Tibet e di rapporti con la Cina.

Attualmente è Ricercatore canadese sulla religione e la società contemporanea in Asia presso l’Istituto di ricerca asiatica della University of British Columbia, dove insegna nel Master di Arte Asiatica e Pacifica (MAAPPS), lavorando anche per Radio Free Asia.

Ecco la sua opinione:

Nodreng scrive davvero molto bene e la sua lingua tibetana è di uno standard molto alto. Ho letto i suoi scritti, seguito il suo post del blog e l’ho trovato molto interessante. Sento che lui è uno dei pochi giovani scrittori tibetani che descrive in maniera riflessiva e molto personale le vicende della società tibetana attuale. Ciò è abbastanza raro, poichè la maggior parte dei giovani scrittori sono imitativi o scrivono in uno stile troppo fiorito, utilizzando una prosa troppo turgida o sono eccessivamente rivolti a decantare il meraviglioso Tibet”. 



Il raggio di sole nella finestra dell'appartamento del monaco


Da questo lato della collina il Monastero Taklong, situato ai piedi di una montagna a forma di elefante, dà la sensazione di un posto spettacolare. Anche ad un rapido sguardo appare vividamente nella costruzione ben progettata la sala principale monastica, tra i templi di Manjushri, Buddha Shakyamuni, Ji Tsongkapa: il maestoso ornamento d’oro li sovrasta con i selvatici cervo maschio e cerva femmina.

Come la luna circondata dalle stelle, così centinaia di appartamenti di monaci punteggiano lo spazio intorno a quei templi e alla sala monastica.

Uno stupa solitario appare accanto al sentiero circolare, coperto di polvere. L’appartamento del monaco è proprio vicino al santuario di Tsongkapa, circondato da muri di terra che vanno nelle quattro direzioni, colorati con il tipico lavaggio a calce bianca nella parte frontale. La porta è un insieme di pezzi di legno lavorati dal tempo, trattati con inchiostro nero da entrambe le parti. Anche il cortile interno di questo appartamento è infuso dalla polvere, tre rilievi di diversi colori sventolano in aria con leggerezza sopra le finestre, aggiungendo eleganza ai bordi del tetto dell’appartamento.

In realtà, è difficile capire se i quadranti della finestra a riquadri sono copiati da quelli di Pechino. Una tenda piccola rossa è appesa al centro di questa finestra composta da finestrelle più alte che larghe.

Quasi tutti i riquadri sono stati coperti di carta bianca, uno o due fori dell’ultima riga sono bucati, tra i riquadri appaiono degli occhiali quadrati leggermente piccoli che scrutano fuori. Si ha la sensazione che sia l’appartamento di monaco.

In un pomeriggio d’estate, mentre il sole cocente fa soffrire il caldo torrido ai monaci di tutte le età nel monastero di Taklong, una ciotola rossa e una bianca sono fissate dall’interno a terra. Contengono briciole di pangrattato, sparso un po’ dappertutto, si tratta di un vecchio gioco dei bambini della zona di Amdo per catturare gli uccelli. A poca distanza, verso il basso, la luce del sole penetra nella finestra. Sul cui bordo si appoggia il pezzo di legno ove stanno le vaschette in acciaio, rovesce, collegate ad un filo sottile.

Alla fine del filo, silenziosamente in attesa degli uccelli, sta il piccolo monaco di undici anni Junba Tsakjun, che continua a guardare attraverso i riquadri della finestra, strofinando una mano sul muco nasale verso l’alto contro la punta del proprio naso. L’altra manina sporca tiene saldamente il filo, collegato alla propria veste.

Esiste una spiccata differenza tra il modo in cui un bambino cattura gli uccelli e un vecchio uomo pesca un pesce col gancio, dal momento che esiste una certa distanza tra i loro obiettivi. L’uno lo fa per puro spirito di gioco, mentre il secondo per una necessità concreta.
Ora tre uccelli si avvicinano alla ciotola in acciaio, continuano a saltare di qua e di là, beccando le briciole.

Junba mette a fuoco il suo obiettivo attraverso un potente telescopio, in attesa di una possibilità, costringendo l’occhio, che guarda attraverso il foro, a non fare neanche un battito di ciglia.

Su entrambi i lati della ciotola senza sosta mettono il becco, insistendo sotto la vasca d’acciaio e insistono sulle briciole. Un uccello si inserisce sotto la tazza, l’altro, ancora in piedi, sta con la testa dentro e il resto fuori. Anche se la cattura è parzialmente completa, Junba, in uno slancio di avidità, si sente come se avesse già preso due piccioni con una pallottola.

Ma l’incanto del momento, dopo pochi secondi, viene rotto da un rumore di tonfo che all’improvviso segnala l’arrivo inaspettato di Kunchok nel cortile, il quale trasporta qualcosa, nascondendolo sotto la sua veste da monaco. Tutti gli uccelli volano fino ai tetti.
“Aawa AAMA’!”, Junba sbotta, “Somma Kunchok” e si precipita fuori, “Kunchok testa bianca e nera, se non avessi fatto un tale ingresso improvviso, avrei certamente preso due uccelli!”

Non ti torturare per due uccelli!”.

Migliaia in numero, come i monaci!”.

Non lo sapevo. Non arrabbiarti, per favore”.
“Somma Kunchok testa bianca e nera, perché non dovrei arrabbiarmi?”

Quando sarà di ritorno tuo zio?”

Si dice che ci vorranno ancora due giorni”.

Per quale motivo è andato?”

Per i libri di storia pubblicati dal monastero”.

Oh!”

Che cosa c’è sotto la tua veste?”

Andiamo via, via. Vieni dentro”. Dicendo questo, Somma Kunchok testa bianca e nera entra dentro l’appartamento correndo, seguito dal piccolo Junba.

Kunchok è il suo vero nome, ma “Somma testa bianca e nera” è il soprannome. Tutti lo chiamano così a causa della calvizie rotonda in cima alla sua testa. Nel sentirsi chiamare così, non si arrabbia più, da molto tempo si è abituato a sentirlo.

Junba lo segue dietro di lui e la sua sensazione recente di rabbia è svanita, come portata via da un vento che soffia per un momento. Ora è preso dall’emozione di sapere ciò che potrebbe nascondere sotto la veste Somma Kunchok.

Aaro, da dove hai portato questo violino?”

L’ho preso in prestito da Tse Khargyal”.

Siete voi due buoni amici?”

Sì”.

Sai come suonarlo?”

Io so solo due canzoni, “La gru bianca” e “Il cielo ampio sulla fronte”.”

Come le sai?”

Tse Khargyal me le ha insegnate”

Così suonane una, presto!”

Somma Kunchok si alza velocemente e suona la canzone come prendendola dalle cime dei monti orientali con l’archetto del violino.

Junba resta letteralmente affascinato nella sua totalità.
“Somma Kunchok!”, Junba sbotta, “ciò che fai è impressionante! Puoi insegnarmi?”

Continuando le sue canzoni una dopo l’altra, Somma Kunchok testa bianca e nera annuisce e sorride. I raggi del sole penetrano attraverso i quadranti della finestra e si irradiano sul bordo di un tavolo quadrato a fianco al letto.

Improvvisamente il pensiero di catturare gli uccelli si insinua nella mente di Junba.

Se suoni il violino qui, qualcuno potrebbero sentire!” Junba dà una pacca sulla spalla di Kunchok, “Prima cerchiamo di catturare gli uccelli, poi potremo suonare il violino di sera, sulle colline Taklong”

Kunchok approva la proposta di Junba prontamente. Sussurra, mentre seppellisce il suo violino sotto una coperta, “In questi giorni il comitato di gestione del Monastero Taklong sta avendo un incontro, ma se vengono a sapere queste cose non sarà un bene.”

Junba, guardando dalla finestra, dice: “Tiene abbastanza, tiene abbastanza!” agitandosi con il corpo dimostrando di sperare che la cosa accada. Contemporaneamente la ciotola di acciaio rivestito cade a terra con un tintinnio.

Junba e Somma Kunchok corrono uno dopo l’altro nel cortile.

Gli uccelli sono stati catturati!” Junba grida e comincia a saltare qui e là vicino alla ciotola.

Ha già un piano, preparato in anticipo da lungo tempo.

Nei giorni scorsi ha portato in camera sua una ciotola di porcellana rotta piena di colori, giallo, verde, blu e rosso e ha iniziato a dipingere gli uccelli che cattura.
Generalmente, il programma giornaliero di Junba consiste in quasi la stessa cosa ogni giorno: subito dopo l’assemblea del mattino si legge i volumi, prende l’acqua, porta via la cenere e frequenta gli insegnamenti. Ma dopo i mesi di preparazione per le lunghe dialettiche, sono dati ai monaci tre giorni pieni per vacanza. Questo periodo di tempo è una grande opportunità per Junba: queste vacanze coincidono con l’uscita dello zio dal Monastero per stampare i libri di storia. Come si usa dire: ‘In assenza del gatto, il ratto riceve l’illuminazione’. Junba ha tutto il tempo libero in questi tre giorni, un’opportunità unica da ottenere in un anno.

Si sistema fuori per fare prove di pittura, al termine mette nella ciotola gli esserini con un vetro sottile e spigoloso a coprirli, lasciando un piccolo spazio vuoto per la respirazione e li porta dentro la stanza. Gli piace guardare con pietà lo stato degli uccelli, che, ovviamente spaventati, sbattono su e giù le battute veloci delle ali e sulle pance si vede il battito dei loro cuori.

Somma Kunchok mormorò: “Junba, aspetta. Mi sono ricordato una melodia”.

E tirando fuori il violino, nascosto sotto una coperta, mette a punto una poesia che declama con il suono del violino.

Il dolce suono della mia voce

Anche se ho le ali sul mio corpo

Non ho nessuna libertà di volare alto”.

Questa volta il fascio di luce del sole che entra dalla finestra a riquadri colpisce sulla fronte Junba.

Il piccolo monaco tira su il muco nasale verso l’interno e pensa silenzioso per un po’.

Poi dice: “Rimettiamo questi uccelli in libertà. È stato così misericordioso pensarci!”.

Capisco. Come un vecchio, hai detto in una parola che, se commetti cose peccaminose, vai contro i principi buddisti”, dice Somma Kunchok.

Non dire cose senza senso! Non stiamo promettendo che smetteremo di cantare e di suonare la musica durante la depurazione. Non stai commettendo un peccato anche tu portando tali strumenti mondani nel nostro convento?“

Somma Kunchok testa bianca e nera non proferisce parola, se non un po’ di movimento della bocca.
Come la lama del raggio di sole sulla finestra è sempre più tesa, così è il suono delle api che ronzano nel cortile. Dopo aver rimesso gli uccelli in libertà, un senso di rilassamento si restaura nelle loro menti.

Così si dirigono verso le colline Taklong, nascondendo il violino sotto la veste.

segue traduzione in lingua inglese

ཉི་ཐིག་གིས་འཚོས་པའི་གྲྭ་ཤག་གི་སྒེའུ་ཁུང་།


ཚུར་མདུན་རིའི་སྒང་ནས་བལྟས་ཚེ།རི་བོ་གླང་ཆེན་དང་འདྲ་བ་ཞིག་གི་འདབས་རོལ་ན་ཆགས་ཡོད་པའི་སྟག་ལུང་དགོན་པ་ནི།ཅི་འདྲའི་གནས་ཁམས་ཆེན་ཞིག་ལོས་ཡིན་སྙམ་པའི་ཚོར་བ་སྟེར།བྱམས་ཁང་དང་ཇོ་ཁང་།རྗེ་ལྷ་ཁང་སོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་ན་གྲོང་ངེར་མངོན་པའི་ཚོགས་ཆེན་འདུ་ཁང་། ད་དུང་ཚོགས་ཆེན་འདུ་ཁང་སྟེང་ན་གསེར་ལམ་མེར་མངོན་པའི་གསེར་ཏོག་དང་རི་དྭགས་ཕོ་མོ་གཉིས་མིག་ལམ་ལ་གསལ་ལྷང་ངེར་མངོན་ཞིང་།གྲྭ་ཤག་བརྒྱ་ཕྲག་ལྷག་གིས་སྐར་ཚོགས་ཀྱིས་ཟླ་བ་བསྐོར་བ་བཞིན་ཚོགས་ཆེན་འདུ་ཁང་དང་ལྷ་ཁང་ཆུང་བ་དེ་དག་གི་མཐའ་རྒྱན་འདུག་ལ།སྐྱ་ལམ་མེར་ཡོད་པའི་བསྐོར་ལམ་གྱི་མཐའ་རུ་ད་དུང་མཆོད་རྟེན་ཞིག་ཀྱང་ཁེར་ཧྲང་ཧྲང་གིས་མངོན།
གྲྭ་ཤག་དེ་ནི་རྗེ་ལྷ་ཁང་གི་ཉེ་འགྲམ་ན་ཡོད་དེ།མཐའ་བཞི་གྱང་ཆག་གིས་བསྐོར་ཞིང་མདུན་གྱི་གྱང་ངོས་སུ་སག་རྩི་དཀར་པོ་བྱུགས་ཡོད་ལ།ཤིང་སྒོ་ཡང་རྙིང་བ་ཞིག་སྟེ་གཡས་གཡོན་གྱི་སྣེ་གཉིས་སུ་སྣག་ཚ་བྱུགས་འདུག གྲྭ་ཤག་གི་ཁྱམས་རའི་ནང་རྡུལ་གྱིས་ཟིན་ཡོད་ཅིང་།སྒེའུ་ཁུང་གི་ཡར་བཞག་ཏུ་བསིལ་རླུང་གིས་དལ་བུར་གཡོ་བའི་དཀར་དམར་ཁྲ་གསུམ་གྱི་ཕུར་མ་ཡིས་གྲྭ་ཤག་གི་སྤྱིལ་བུ་ཧྲིལ་བོར་མཛེས་སྡུག་གཞན་ཞིག་བསྣན་ཡོད་ལ།དོན་དམ་དུ་པེ་ཅིན་དྲ་མ་ཡིན་མིན་གསལ་བོ་མི་ཤེས་ལ།དྲ་མ་དེ་བོད་ལ་ནང་འདྲེན་བྱེད་མཁན་ཐོག་མ་ཡང་སུ་ཡིན་མ་ཤེས་མོད།བུ་ག་མང་པོ་ཡོད་ཅིང་དཀྱིལ་དུ་ཤེལ་གྲུ་བཞི་མ་གྱེན་ལ་ཁྲེ་ཙི་གཅིག་ཡས་མས་དང་འཕྲེད་ལ་ཁྲི་ཚེ་གཉིས་ཙམ་ལོས་ཡོད་སྙམ་པ་ཞིག་གི་ངོས་སུ་དྲ་ཡོལ་རས་དམར་ཆུང་ཆུང་ཞིག་ཐུར་དུ་དཔྱངས་ཡོད་ལ།གོང་དུ་བུ་ག་མང་པོའི་དཀྱིལ་གཉིས་སུ་ཤེལ་གྲུ་བཞི་མ་ཆུང་ཆུང་རེ་ཡང་ཉམ་ཆུང་གིས་མངོན་འདུག དྲ་མ་དེའི་བུ་ག་མང་པོ་ཤོག་དཀར་གྱིས་བཀབ་ཡོད་ཅིང་།ཆེས་གཤམ་གྱི་བུ་ག་རེ་གཉིས་སྟེང་གི་ཤོག་དཀར་མ་རབས་སུ་ཞིག་གིས་ཕྲལ་བ་མི་ཤེས་མོད།དེས་ཀྱང་གྲྭ་ཤག་ནི་གྲྭ་ཤག་རེད་ཨང་སྙམ་པའི་ཚོར་བ་སྟེར་སྲིད།

དེ་ནི་དབྱར་གཞུང་ཞིག་སྟེ། ཉི་འོད་ཀྱིས་སྟག་ལུང་དགོན་པའི་གྲྭ་རྒན་དར་གཞོན་གསུམ་ཡོད་དོ་ཅོག་ལ་ཚ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྟེར་བཞིན་པའི་ཉིན་གུང་ཞིག་ལ།ཉི་ཐིག་གིས་འཚོས་པའི་གྲྭ་ཤག་གི་སྒེའུ་ཁུང་གི་གཤམ་དུ་ཀ་ཏོ་ར་དམར་ཁྲ་ཞིག་ཤིང་ཐུར་ཞིག་ལ་འཁེན་ཏེ་བཞག་ཡོད་ཅིང་ཤིང་ཐུར་གྱི་སྣེ་མོར་ཐག་པ་ཞིག་བརྒྱུས་ཏེ་སྣེ་མོ་ཉི་ཐིག་གིས་འཚོས་པའི་སྒེའུ་ཁུང་བརྒྱུད་ནས་ཤག་ལ་འཐེན་འདུག་ལ། ཀ་ཏོ་རའི་ནང་ལོག་ཏུ་ཀོ་རེའི་ནང་སྙིང་གང་སར་གཏོར་འདུག

འདི་ནི་ཨ་མདོའི་ས་ཁུལ་གྱི་ཞིང་གྲོང་མང་ཤས་ཀྱི་བྱིས་པ་ཚོའི་རོལ་རྩེད་ཅིག་སྟེ། བྱེའུ་འཛིན་པའི་ཐབས་བཀོད་ལྕགས་ཀྱུའི་ཨ་ལོང་ཞིག་ཀྱང་ཡིན། དོན་དམ་དུ། ཐག་པའི་སྣེ་མོ་ན་ཁང་ཁའི་བྱེའུ་ཀ་ཏོ་རའི་ནང་དུ་ཨེ་ཡོང་ལ་སྒུག་མཁན་ནི་གཞན་མ་ཡིན་པར་ལོ་བཅུ་གཅིག་ལ་མ་གཏོགས་སོན་མེད་པའི་གྲྭ་ཕྲུག་པྲ་ཚགས་སྦྱིན་པ་མ་ཡིན་ནམ།

ཁོས་སྣབས་ཡར་ལ་འབྱིབ་ཞོར་དྲ་མའི་བུ་གའི་ནང་ནས་ཡང་ཡང་བལྟ་ཞིང་།རག་ཆགས་ཡོད་པའི་ལག་པའི་ནང་དུ་ཐག་པ་དམ་པོར་བསྡམས་འདུག བྱིས་པའི་བྱེའུ་འཛིན་སྟངས་དང་རྒད་པོས་ཉ་མོ་འཛིན་སྟངས་གཉིས་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་མ་ཟད། དམིགས་ཡུལ་ལ་ཡང་བར་ཐག་ངེས་ཅན་ཞིག་ཡོད་དེ། གོང་མ་ནི་རོལ་རྩེད་ཅིག་གི་ཕྱིར་དང་། ཕྱི་མ་ནི་དགོས་མཁོ་ཞིག་གི་ཕྱིར་དུའོ།། དེ་ནི་ཞོར་འཕྲོས་ཙམ་ལས་གཙོ་བོ་མིན་ནོ།

ཨ་ཙི།དངོས་གནས་ཀ་ཏོ་རའི་འགྲམ་དུ་བྱེའུ་གཉིས་གསུམ་ཞིག་བབ་ཡོད་ཅིང་།ཀོ་རེ་ནང་སྙིང་རེ་རེ་རྒུམ་ཞོར་ཕར་ལྡང་ཚུར་འཕུར་བྱེད་པ་དང་།དྲ་མའི་ནང་ན་མིག་རྡོ་གཅིག་དཀར་ལོག་གེར་ཨེན་ཙམ་ཡང་མི་རྡེབ་པའི་སྦྱིན་པས། གློག་བརྙན་ནང་གི་ལྐོག་གསོད་པ་ཚོས་མེ་མདའི་རྒྱང་ཤེལ་ནང་དུ་ཕ་རོལ་བ་ཐིག་གི་ནང་ལ་ལེན་པའི་གཟབ་ནན་དང་ཆ་འདྲ་བ་ཞིག་བཏོད་དེ་གོ་སྐབས་ལ་སྒུག་ཡོད་ཅིང་། བྱེའུ་གཉིས་ཀྱིས་ཕར་ཚུར་གཉིས་ནས་མགོ་བོ་ཀྲོག་ཀྲོག་བྱེད་ཞོར་མཆུ་ཏོ་ཀ་ཏོ་རའི་ནང་ལ་བཏང་ཏེ་ཀོ་རེའི་ནང་སྙིང་རྒུམ་མགོ་བརྩམས། བྱེའུ་གཅིག་ཀ་ཏོ་རའི་ནང་དུ་འཛུལ་ཅིང་། གཅིག་གིས་ད་དུང་མགོ་བོ་ནང་དུ་བཏང་སྟེ་ཁོག་སྨད་ཕྱི་རུ་ལུས་ཡོད་པས།མདའ་གཅིག་གིས་བྱ་གཉིས་གསོད་དགོས་སྙམ་པའི་ཧམ་སེམས་ཤིག་སྦྱིན་པ་ལ་སྐྱེས་ཤིང་། སྐར་ཆ་འགའི་རྗེས་ནས་བྱེའུ་གཞན་པ་དེ་ཡང་ཁོག་སྟོད་ཀ་ཏོ་རའི་ནང་ལ་ཐོན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དེར། ཁྲོགས་སྒྲ་དང་བཅས་དཀོན་མཆོག་གིས་གཟན་གྱི་དངོས་པོ་ཞིག་སྦས་ནས་ཐོན་ཞིང་།དེ་མ་ཐག་བྱེའུ་ཚོ་ཐག་སྒྲ་བཅས་ཁང་ཁར་གཤོག་སོང་།

ཨ་བ་ཨ་མ།དཀོན་མཆོག་གསུམ།

སྦྱིན་པས་ངག་ནས་དེ་ལྟར་བཟློ་ཞོར་སྒོ་ལ་རྒྱུགས།

དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ། ཁྱེད་མི་ཡོང་རྒྱུ་ན་ངས་བྱེའུ་གཉིས་ཟིན་སོང་།

མནའ་སྐྱོལ།

གྲྭ་ཚང་སྟོང་ཕྲག

ངས་མ་ཤེས་ཡ།ད་སྤོ་མ་ལངས།

སྙིང་ལངས་ཀི་ཡ།དཀོན་མཆོག་གསུམ།

ཁྱེད་ཚང་གི་ཨ་ཁུ་ནམ་ཕྱིར་ཐོན་རྒྱུ་རེད།

ད་དུང་ཉིན་མ་གཉིས་གསུམ་ཞིག་འགོར་རྒྱུ་རེད་ཟེར།

ཅི་ཞིག་ལ་སོང་བ་རེད།

དགོན་པའི་ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་དཔེ་ཆ་དཔར་དུ་སོང་བ་རེད།

ཨོ།

གཟན་འོག་གི་དེ་ཅི་ཞིག་ཡིན།

འགྲོ འགྲོ ནང་ལ་འགྲོ། དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ་ཡིས་དེ་ལྟར་ཟེར་ཞོར་བྲེལ་འཚུབ་ཀྱིས་ནང་ལ་ཕྱིན།དཀོན་མཆོག་ནི་ཁོའི་དངོས་མིང་དང་ཀླད་ཁྲ་ནི་ཁོའི་འཚང་མིང་ཡིན། ཀླད་པའི་འགྲམ་ངོས་སུ་གོར་ཐིག་ཅིག་ལྷུང་ཡོད་ལ།དེའི་སྟེང་དུ་སྐྲ་སྐྱེས་མེད་པས་ཚང་མས་ཁོ་ལ་ཀླད་ཁྲ་ཞེས་འབོད་ཀྱིན་ཡོད་ལ། ཁོ་ལ་གོམས་ལོབས་སོང་བས་སུ་ཞིག་གིས་དེ་ལྟར་བོས་ན་ཡང་ཁོང་ཁྲོ་ལངས་མི་སྲིད།སྦྱིན་པ་ཡང་ཁོའི་ལག་གི་དེ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་འཚར་སྣང་གིས་ད་སོ་མའི་ཁྲོ་བ་དེ་སྐད་ཅིག་མའི་རླུང་འཚུབ་བཞིན་ཡལ་བར་གྱུར་ཏེ་ཤག་ལ་འཚུབ་སེར་འཛུལ་སོང་།

ཨ་རོ། པི་ཝང་དེ་གང་ནས་འཁྱེར་ཡོང་བ་ཡིན།

ཚེ་མཁར་རྒྱལ་ལ་གཡར་བ་ཡིན།

ཁྱེད་གཉིས་བཟང་ས་ཡིན་ནམ།

ཨོ་ལེ།

ཁྱེད་ཀྱིས་པི་ཝང་དཀྲོལ་ཤེས་སམ།

ངའི་ཐོད་ལ་ནམ་མཁའ་ཡངས་པས་དང་བྱ་དེ་ཁྲུང་ཁྲུང་དཀར་མོའི་དབྱངས་རྟ་གཉིས་དཀྲོལ་ཤེས།

ཁྱེད་ཀྱིས་ཅི་ལྟར་ཤེས།

ཚེ་མཁར་རྒྱལ་གྱིས་བསླབ་པ་ཡིན།

རེམས་པར་ཅིག་དཀྲོལ་དང་།

དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ་དེ་མ་ཐག་ཡར་ལངས་ཏེ།ཤར་ཕྱོགས་རི་བོའི་རྩེ་ནས་ཞེས་ལེན་ཞོར་དང་པི་ཝང་དཀྲོལ་ཞོར་བྱས་པས།སྦྱིན་པ་རྦད་དེ་འཚར་སོང་།དཀོན་མཆོག་གསུམ།ངོ་མ་བསོར་གི་ཞེས་ངག་ནས་དབང་མེད་དུ་ཟློ་ཞོར།ང་ལ་བསླབ་ན་ཆོག་གམ་ཞེས་དྲིས་པ་ན།

དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲས་མཚམས་མ་ཆད་པར་ལེན་ཞོར་དུ་འཛུམ་དང་བཅས་མགོ་བོ་ནང་དུ་ཡང་ཡང་བཀུག

སྐབས་དེར་ཉི་ཐིག་གིས་སྒེའུ་ཁུང་གི་བུ་ག་བརྟོལ་ནས་ཚ་ཐབ་སྟེང་གི་ཅོག་ཙེ་གྲུ་བཞི་མ་དེའི་སྣེ་མོ་ཕོག་ཡོད་ཅིང་། སྦྱིན་པས་གློ་བུར་དུ་བྱེའུ་འཛིན་རྒྱུ་ཡིད་ལ་འཆར་ཞིང་།དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲའི་ཕྲག་པར་ལག་པས་རྡེག་ཞོར།འདི་ནས་པི་ཝང་བདུང་ན་ཕྱི་ནས་གཞན་གྱིས་གོ་ན་ཐང་། ཐོག་མར་འུ་གཉིས་ཀྱིས་བྱེའུ་འཛིན། ཕྱི་དྲོ་སྟག་ལུང་རི་སྒང་ལ་པི་ཝང་བདུང་དུ་འགྲོ་པྰ། དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ་ཡང་དེ་ལ་འཐད་པ་བྱུང་དེ་མྱུར་དུ་པི་ཝང་ཉལ་ཐུལ་གྱི་ཞབས་ལ་འཇོག་ཞོར།ཉིན་འདི་ཚོར་དགོན་པའི་དོ་དམ་ཨུ་ཡོན་ལྷན་ཁང་གི་མི་ཚོ་རྗེ་ལྷ་ཁང་གི་ནང་དུ་ཚོགས་འདུ་ཚོགས་ཀྱིན་འདུག ཁོ་ཚོའི་ཤེས་སོང་ན་བྱ་ལམ་ལ་མ་སོང་ནི་རེད་ཞེས་མ་ནེ་ཁ་འོག་ནས་སྐད་ཆ་ཤབ་ཤུབ་ཅིག་བཤད།

སྦྱིན་པས་སྒེའུ་ཁུང་གི་ཟུར་ཁ་བལྟ་ཞོར།ཀླད་ཁྲ་ཁ་རོག་སྡོད།ཁ་རོག་སྡོད།ཁོས་ལག་པས་ཕྱི་ལ་གཡུག དེ་མ་ཐག་ཆོམ་སྒྲ་དང་བཅས་ཀ་ཏོ་རའི་ཁ་མར་ལ་སྒོར་ཞིང་།སྦྱིན་པ་དང་དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ་གཉིས་གཅིག་འཕྲོར་གཅིག་རྒྱུགས་ཏེ་ཁྱམས་རར་སླེབས།

བྱེའུ་བཟུང་ཟིན།བྱེའུ་བཟུང་ཟིན།

སྦྱིན་པས་དེ་ལྟར་ཀ་ཏོ་རའི་ཕར་ནང་ཚུར་ནང་ལ་རྒྱུགས་ཞོར་སྐད་ཅོར་རྒྱབ། སྦྱིན་པ་ལ་སྔ་ས་ནས་བསམ་བློའི་གྲ་སྒྲིག་གྱ་ནོམ་ཡོད་དེ། ཚོན་དམར་སེར་སྔོ་ལྗང་སོགས་དཀར་ཡོལ་ཆག་རོ་ཞིག་གི་ནང་དུ་སྦངས་ཡོད་པ་ཞིག་འཁྱེར་ནས་བྱེའུ་གཤོག་སྒྲོའི་སྟེང་དུ་ཚོན་བྱུགས་མགོ་བརྩམས།


སྤྱིར་ན་སྦྱིན་པའི་ལས་ཀ་ནི་ཞོགས་ཚོགས་གྲོལ་རྗེས་དུས་ལྟར་དཔེ་ཆ་འདོན་པ་དང་།ཆུ་ལེན་པ།ཐལ་འཕོ་བ།དཔེ་འཁྲིད་ལ་འགྲོ་བ་སོགས་ཕལ་ཆེར་ཉིན་མ་རེ་རེའི་ལས་ཀ་གཅིག་མཚུངས་ཡིན་ནའང་།ཟླ་ཆོས་ཆེན་མོའི་རྗེས་ཀྱི་ཉིན་གསུམ་གྱི་རིང་ལ་ངལ་གསོའི་ཉིན་མ་ཡིན་པ་དང་གཅིག ཨ་ཁུ་ཟི་ལིང་ལ་ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་དཔེ་ཆ་དཔར་དུ་སོང་བ་དང་གཉིས་ཀྱི་གོ་སྐབས་ལ་འཁེལ་བས།བཤད་སྲོལ་ལ་བྱི་ལ་མེད་ཤུལ་ན་ཙི་གུ་སངས་རྒྱས་ཟེར་བ་བཞིན་ཁོའི་མགོ་ན་སྟག་སྤུ་ཟུག་ཡོད་པས།རང་དབང་ཉིན་མ་འདི་གསུམ་ནི་ལོ་ངོ་གཅིག་གི་རིང་ལ་ཤིན་ཏུ་ནས་ཐོབ་དཀའ་བའི་གོ་སྐབས་དམར་ལྡང་མ་ཞིག་ཅི་ལ་མིན།

ཁོས་བྱེའུ་གཤོག་སྒྲོའི་སྟེང་ལ་ཚོན་བྱུགས་ཚར་རྗེས་ཤག་ཏུ་འཁྱེར་ནས་སླར་ཡང་ཀ་ཏོ་རའི་ནང་ལ་བཅུག་ཅིང་།ཤེལ་དཀར་པོ་ཞིག་གིས་ཁ་གཡོགས་ཤིང་དབུགས་ལེན་པའི་སྲུབ་ཀ་ཅུང་ཙམ་ཞིག་བསྐྱུར་ནས་བྱེའུ་སྐྲག་དངངས་ཀྱིས་འདར་ཏེ་ཡར་འཕུར་མར་འཕུར་བྱེད་པ་དང་སྙིང་ཆུང་ལྟིག་ལྟིག་ལྡང་བཞིན་པའི་རྣམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བསྡད། དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ་ཡིས། སྦྱིན་པ། ཅུང་སྡོད་དང་། ངས་གླུ་ཚིག་ཅིག་དྲན་བྱུང་ཞེས་སོང་ནས་ཉལ་ཐུལ་ཞབས་ལ་སྦས་ཡོད་པའི་པི་ཝང་ཆུང་ཆུང་དེ་འཁྱེར་ཡོང་ནས།བདུང་ཞོར་དུ་སྙན་མོ་ངག་གི་དབྱངས་རྟ་ལ་གྱེར་ཏེ་འདི་ལྟར་བླངས་བྱུང་།

ཙན་དན་སྒམ་ཆུང་ནང་གི།

བྱེའུ་ཆུང་གསུང་སྐད་སྙན་མོ།།

ལུས་ལ་གཤོག་སྒྲོ་ཡོད་ཀྱང་།།

འཕུར་བའི་རང་དབང་མི་འདུག།

སྐབས་དེར་ཉི་ཐིག་ཕྲ་མོ་སྒེའུ་ཁུང་གི་བུ་ག་བརྟོལ་ནས་སྦྱིན་པའི་དཔྲལ་བའི་མཚམས་སུ་རྒྱབ་ཡོད་ཅིང་།ཁོས་སྣབས་ཡར་ལ་འཇུབ་ཞོར་འདང་ཅུང་ཙམ་རྒྱབ་རྗེས།

ངེད་གཉིས་ཀྱིས་བྱེའུ་འདི་ཕུད་ལ་བཏང་།འདང་རྒྱབ་ན་ངོ་མ་སྙིང་མ་རྗེ་རེད་ཟེར།

དཀོན་མཆོག་ཀླད་ཁྲ་ན་རེ།ཨོ་ལེ།རབ་བྱུང་བས་སྡིག་པའི་ལས་བསག་ན་འདུལ་བ་དང་འགལ་འགྲོ་བ་མ་རེད་དམ་ཅེས་རྒན་བཤད་ཅིག་རྒྱབ།

ཀླད་ཁྲ།ཕེར་མོ་མ་བཤད།འོ་ན་ཆང་དང་གླུ་གར་རོལ་མོ་སྤོང་ཞེས་འུ་ཚོས་གསོ་སྦྱོང་གི་སྐབས་སུ་ཁས་རྒྱུན་དུ་ཁས་ལེན་ཀྱིན་ཡོད་པ་མིན་ནམ།ཁྱེད་ཀྱིས་དགོན་པའི་ནང་ལ་འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་ཅ་ལག་འཁྱེར་ཡོང་ན་ཉེས་པ་མེད་དམ།

སྦྱིན་པ་ཀླད་ཁྲས་ཁ་མྱང་མྱང་ཞིག་བྱ་བ་ལས་ཁོ་ལ་འདེབ་རྒྱུའི་ལན་ཞིག་མ་རྙེད།

གྲྭ་ཤག་གི་ཁྱམས་ར་ན་སྦྲང་མའི་ཝང་སྒྲ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་།

ཐད་ཀར་སྒེའུ་ཁུང་ལ་ཕོག་པའི་ཉི་ཐིག་ཀྱང་ཇེ་བཙན་ལ་འགྲོ་བཞིན་ཡོད་མོད།

བྱེའུ་བཏང་རྗེས་ཁོ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཁམས་བསིལ་མོ་ཞིག་གིས་དེད་དེ།

པི་ཝང་གཟན་གྱི་འོག་ཏུ་སྦས་ནས་སྟག་ལུང་རི་སྒང་ལ་ཆས།



traduzione in lingua inglese.

The Sun-Beam-Fed Window of Monk’s Apartment

If behold on this side of the front hill The Taklong Monastery situated at the foot of an elephant-like mountain gives the feeling of what a spectacular place it is. Also in sight appears vividly the well designed construction of the main monastic hall amidst the temples of Manjushri, Buddha Shakyamuni, Ji Tsongkapa and the majestically appeared golden top ornament and wild male and female deer.

Like the moon surrounded by stars, hundreds of monks’ apartments are ornamentally dotting around those temples and monastic hall.

Also a sort of lonely stupa appears beside the dust-covered circumambulating path. That monk’s apartment is just near by the Tsongkapa’s shrine, surrounded by broken earth walls from four directions and the front wall has been coloured by white wash. The door is an old weathered wooden door and its both sides has been coloured by black ink. Though the inside yard of that apartment has infused by dust. The three different coloured embossments flapping in air gently over the windows has added an another beauty to the edges of the apartment’s roof.

In reality, it sounds hard to know if the window net pane is that of Beijing’s neither is known who firstly imported that window net pane. A small red curtain has hanged down in the center of many-netted-square window of 30cm high and about 60cm long.

Amidst the above nets appears mildly small square glasses. Although many of the nets has been covered by white chats. One or two net holes in the last row has been penetrated even though it is not yet known who has done that. But it also possibly gives a feeling of monk’s apartment is monk’s apartment.

It is in a summer time.

In a midday while the scorching sunlight makes the monks of all age in Taklong Monastery suffer the scorching heat. At a little distance down from the sun-light-fed window, a red-white steel bowl has inwardly laid down on the ground, its rim leaning on a piece of stick and the downward end of the stick has been tied by a fine robe which has taken into that window. Under the steel bowl, there has spread breadcrumbs everywhere. This is a game mostly playing by small kids in Amdo area. This is also a hook of method to catch birds.
In reality, the one on the end of the robe waiting for birds to come under the steel bowl is none other than the partially eleven years aged Tsakjun who keeps looking through the holed window net while rubbing his nasal mucus upward against his nose tip and the rope is tightly holding in his dirt-covered hand.

Besides the differences between the way a kid catch birds and an old man hook fish, there also exists a particular distance between their goals. The first one is for the spirit of a game whereas the second one is for a solid necessity. But this is not the main point to talk about here but just a side topic.

Uh, although there are actually two or three birds near by the steel bowl, the birds keep hopping hither and thither while picking up the crumbs. Junba, like an assassinator in a movie focusing his target through the power of telescope, waiting for a chance, forcing one eye staring through the net hole without even a blink.
Two birds on both sides of bowl restlessly put their beaks under the steel bowl and started picking up the crumbs. Then, though one bird is entered under the bowl, the other still standing with his head inside and rest outside. Though the situation is partially complete, Junba got a surge of greed like killing two birds by one bullet. But the moment, just after few seconds, the other bird’s major portion of the body was getting inside the bowl, a sound of big thud popped up suddenly and that’s Konchok’s unexpected arrival into the yard, carrying something hidden underneath his monk’s robe. Meanwhile, all the birds are gone upto the roof tops.

Aawa Aama!” Junba blurted inside “Konchok Sum” and came rushing outside, “black-white headed Konchok, if you haven’t made such a sudden entrance, I have certainly caught two birds!”

Torturing!”

Monks thousand in number (doing such)”

I didn’t knew it. Don’t get angry please”

Konchok Sum. Why not angry”

When does your uncle be back?”

It’s said it will take two days”

For what purpose did he go?”

To published history books of the monastery”

Oh!”

What is that under your robe?”

Let’s go, go. Let’s go inside.” By saying this, black-white headed Kunchok hurried inside.

Kunchok is his real name but black-white headed is the nickname. The reason behind everybody’s calling Black-White Headed to him is because of the bald round spot atop his head. On hearing someone calling to him as such, he won’t get angry since he had got used to hearing so.

Junba also hurried after him and the just recent sense of anger had vanished like a moment long blowing wind due to the excitement of knowing what under the robe could be.

Aaro, where did you bring this violin from?”

Borrowed from Tse Khargyal”

You both good friends?”

yes”

do you know how to play violin?”

I know only two; the white crane and the wide sky on my forehead.”

How did you know it?”

Tse Khargyal taught to me”

So play one, quickly!”

The balck-white headed Konchok rose up immediately and snag out the song ‘from the peaks of the eastern mountains’ along with playing violin.

Junba was literally left astonished in totality.
“Konchok Sum” Junba blurted out, “what an awesome it is!”

Can you teach me?” Junba appealed.

Along with continuing his song, black-white headed Kunchok kept nodding and smiling one after another.

During that time, the beams of sunlight has penetrated through net holes of the window and was radiating on the edge of a square table resting on hot bed.

But the thought of catching birds suddenly crept into the mind of Junba.

If we play violin here, others might hear it!” Junba patted on the shoulders of Black-White headed Kunchok, “first let’s catch birds and we can play violin in the evening on the Taklong Hills”

Kunchok also agreed to Junba’s suggestion promptly. He whispered while burying his violin underneath the blanket, “these days the Management Committee of Taklong Monastery is having a meeting but if they come to notice these then things won’t be all right.”

Junba, while looking by the window, warned “keep quite, keep quite” waving his one hand backside as a sign of warning to keep quite. Then every at once, with a rattling sound, the steel bowl fell covered down on the ground.

Junba and kuchok came dashing after one another out into the yard.

Birds caught!” “Birds caught” Junba shouted and kept jumping this and that side of the bowl.

Junba already had a plan set in advance. He brought a little broken porcelain bowl full of colours consists of yellow, green, blue and red. He started painting the poor birds.

Generally, the daily schedule of Junba is almost same everyday that soon after the morning assembly he is to read volumes, fetch water, getting ashes out and attend the teachings. But after the months-long great dialectical assemblages, three solid days are given for holiday. This period of time is a great opportunity for Junba because these holidays coincided with his uncle’s going out to print out the history books. As a saying has that ‘in the absence of cat, rat gets enlightenment’ Junba has got the total space for freedom in these three days which is for him the rarest opportunity to get in a year.

After finishing painting the birds, he took them inside the room and put inside the bowl again and covered it by a fine thin flat glass, leaving a tiny empty space for breathing. He enjoyed watching the pity state of birds being duly scared, flapping up and down and the fast radical beats of hearts.

The Balck-White Headed Kunchok murmured, “Junba, wait for a while. I remembered a song” He took out the violin having hidden beneath blanket and tuned out the following along with the sound of violin.

The sweet-voiced small bird

Though got wings on its body

No freedom to fly high

This time the beam of sun light coming through the window net is striking onto Junba’s forehead but he pulled up his nasal mucus inwardly and thought for a while. Then he said,“let us set these birds free. It’s so merciful condition in thinking about it!”

Hi black-white headed Kunchok! I see. Like an old man you said in one word that if sinful things committed, it is against the Buddhist principles. You black-white headed one! Don’t talk nonsense things! Then aren’t we vowing that we should quit singing and playing music during our mending purification breaches? Aren’t you committing sins then by bringing such worldly instrument into our monastery?”

Black-white head Kunchok didn’t get a reply except giving some movement to his mouth.

As the touch of sunbeam on the window is getting tenser.

So is the sound of buzzing bees in the yard.

After setting the birds free, a sense of mental relax seemed restored in them.

Then they made their way to the Taklong Hills, hiding the violin underneath the robe.