franco-provenzale

Lou francoprouvensal ou s’eu afermà coume lènga leteraria, ënt li travai ëd Marguerite d’Oingt (XIII sécoul) “Li Via seiti Biatrix, virgina de Ornaciu” é lou “Speculum”. N’aoutrou tant rica è t’istaia la proudousioun zvisra, counchentraia tra lou XVI é lou XVII secoul. Pasà sé tèn, lou francouprouvensal ou i eu ëncaminà ‘na lènta décadënsi fin a chèdri toutalmënt lou pas aou frënseis. Soou versant italiën dlëz Alp, ëndoua li prum tèst ën francoprouvensal ou i ont avù difouzioun meuc ënt ‘oou sécoul XIX. Ën Val d’Ousta, l’ Abbé Cerlogne ou i eu vèou ‘na cherta noutourietà più ëd tout për avè fait (për lou prum vì) ‘na grammatica é ën disiounari ën francoprouvénsal.

Aou dì d’euncui, la proudousioùn létéraria è trëvet la soua ésprésioùn ën pouézië, coumédie, sënh doou dézidéri ëd deuscruvì ël proprië rèis coultural.