Martin as ère pré ün grò rümme an gardant la vaccia bu la neble e la pliò fine fine.

Da rümme a la brunkitte ël pä l'é kurt e parié, an tussent, a l'ère anä da médsin.

-Uz avè une brütte tus, Martin. Bütau a lèit, prenè dla tizäna bèn ciauda e fazè ëd papins. E sürtut gardau dl'ümidde. L'é dangérù. Gardau, Martin, gardau dl'ümidde! Uz avè üne mine pagaire!

Ël pôr Martin as n'an turne a la mézun tut buliversä e sa fenne a fäi tutsuitte suk a l'à dit ël médsin: a lèit fin a dé ura, arpaus a tèit ciaut, tizäna ëd viuletta, kuvulp e mél, papins ëd brén e linuze.

Apré kinze giurs, Martin a kumense a îtä mégl e a vulariò anä ës fa vé da médsin, ma sa fenne i vò pä e al tèn a la mézun.

-Vauk mi da médsin e gl'esplikku!

Ël médsin a ékute la buna nuvella da malatte e a urdune ankä ciaut, tizäna e arpaus.

-E...ëm rakumandu, sürtut lögn dl'ümidde!

-Ciagrinau pä, dutur, ëgl pensu mi. Mersì, mersì!

La fenne i laisariò pamai surtì sun omme.

Ma apré d'autri kinze giurs, Martin, prufitent ke sa fenne i faziò la kumaire e i n'aviò per ün'ure, a saute da lèit, as abigle e a väi da médsin.

-Sentè ben, dutur! Väi per l'arpaus, lu papins e la tizäna, ma laisè amens k'ëm lävu la mans, ël vizagge e lu pé. Flairu kmè ün buk!

Ël povr'omme, an tut iké temp, per la pau dl'ümidde, a l'aviò pamai tucià l'aighe.

Ël médsin, k'a sentiò giò l'udur ramplì sun gabinét, al pusse fôre dla porte:

-Anè, anè, Martin! Aprestè la sibbre, lavau e ciangé l'aighe tré vieggi. Via!... via !.. vitte a la mézun!

-Vai kumprenne stu duturuns. Drant it pruibissan ëd vé l'aighe e apré it arzentan tré vieggi din la sibbre. Mah!... Misteri !...