Insegnamento on-line   

Modulo 5 - Lo campanhard

Un pauc de literatura

Un po' di letteratura

Un pauc de literatura
occitan


Obriers pendolaires d'Occitània escota


Brasas de sigaretas que de luenh
pertusen la sornura de la plaça,
flats que se mesclen ent'un flat solet
coma destins ent'un destin solet,
un charontar de pè sus la mordanha
enchaninaa dal freid.
Obriers pendolaires d'Occitània,
quora la nuech me laissa pas durmir,
vos veo com'aquò delai di vedres,
delai d'un turubèlh de brissoliers
sot la jauna lumiera di lampions,
tuchi en rèa sensa vuelha de parlar,
cachs a spetar que la corrièra passe
charjar aquilhi vòstri selencis d'Indiòs,
vòstri polmons colonizats dai dusos
d'un mond qu'es pas lo vòstre.
Mas vòstri còrs, Obriers d'Occitània,
resten aicí, sus lhi lindals peirós
d'aquesti paisòts,
aicí a espetar mai, vòstri retorns.
Degun, degun, pòl desraïsar lhi còrs.

(testo di Tavio Cosio, Melle, valle Varaita; adattato alla grafia classica; audio tratto dal CD Esprit de Frontiera dei Gai Saber)



Provèrbis


-Da Sant Antòni a Sant Bastian, fai mai de freid que dins tot l'an!

-Còntia ben en janvier qu'as minjat la meitat de ton granier!

-Febrier la neu es d'aiga dins un panier!




Sauvanhon es pas tròp vielh escota en occitan alpenc


Sauvanhon era lo vielh caval nier, lo grand amís, l'amís fidèl de Ramonet. Al l'avia vist sempre a casa.


A pena s'era polgut tenir sus las chambòtas, Sauvanhon l'avia portat sus l'eschina. Jamai enrabiat, sempre brave, lo mainat ne'n fasia çò qu'al volia.


Un bòt, Ramonet s'era perdut. En çò lor lo cerchavon de pertot.


A la fin l'an trobat dins lo trion del caval: al durmia aquí, ajaçat sus la palha, ben al chaud, contra lo còrp de la bèstia. 


Se n'en navisava pas, mas lhi o avion contiat.

(testo tradotto in occitano alpino; audio: Chiaffredo Valla, Sampeyre, valle Varaita)

italiano


Operai pendolari d'Occitania.


Braci di sigarette che di lontano
bucano l'oscurità della piazza,
fiati che si mescolano in alto, in un solo vapore
come destini in un solo destino,
un pestio di piedi sul morso accanito del freddo.
Operai pendolari d'Occitania,
quando la notte non mi lascia dormire,
così vi vedo al dilà dei vetri,
al dilà di un turbinio di neve
sotto la tenue luce gialla dei lampioni,
tutti in cerchio, senza voglia di parlare,
zitti, ad attendere che passi il pulman
a caricare i vostri silenzi d'Indios,
i vostri polmoni colonizzati da signori
di un mondo che non è il vostro.
Ma i vostri cuori, operai d'Occitania,
restano qui, sulle soglie pietrose
di questi paesetti,
restano qui ad attendervi al ritorno.
Nessuno, nessuno può sradicare i cuori.


















Proverbi.


-Da Sant'Antonio a San Sebastiano, fa piú freddo che durante tutto l'anno!

-Conta bene in gennaio che hai mangiato la metà del tuo granaio!

-Febbraio la neve è acqua in un paniere!














Sauvanhon n'ei pas tròp vielh escota en occitan


Sauvanhon qu'era lo vielh chivau negre, lo gran amic, l'amic fidèu deu Ramonet. Que l'avèva tostemps vist a casa.  


Tanlèu que s'era podut tiéner sus las camòtas, Sauvanhon que l'avèva portat sus l'arrea. Jamei esmalit, tostemps brave, lo mainatge que'n hasèva çò que volèva.


Un còp, lo Ramonet que s'era esbarrit. A lor que'u cercavan pertot.


Per la fin, que'u trobèn hens la cort deu chivau: aquiu que dromiva, ajacat sus la palha, beròi a la calor, contra lo còs de la bèstia. Ne se'n brembava pas, mes que l'avèvan contat la hèita.


(testo tratto da Sèt contes occitans, racconto guascone; audio: lettore dell'Occitania grande)