Pusà da la sé, sun arübà a l'estes bialot en lup e 'n agnel.

L'agnel stavo ben pòu pi desut d' lu lup.

Achel brigant sempre afamà, aluro, al taco sercar carcozo per ruzar e al dì a l'agnel:

-Perchè me fas l'aigo treblo?

Tout spaurì l'agnel i respont:

-Cuma pei fau, se l'aigo cure d'entè sis tü isi al miu gurchet?

Lu lup, vinsü d'la resposto, al dì:

-Sies mes fa tü as sparlà de mi

E l'agnel:

-Ma aluro eru pa 'ncà neisü

-Crispo! L'ei ben tum' paire ch' al a sparlà de mi!

Ensino, senso razun lu lup i sauto süs e lu devuro.

Achesto sturieto es éstà 'scricio per achìe che bu i lur storie pisten i pè ai pi debul.

 

                                           .   .   .

 

Sa pa gluria-se bu i merit di (j) auti, cunven sabe-se cuntentar d' acò che ün es.

En graias gunfi de süperbio per fase bel al s'es bütà acol i pime ch' en pavun avio perdüe e che chiel avio cüi.

Parei, en desprezant la cumpagnio di (j) auti graias, al se n'es anà ensem ai bie pavun. Ma achesti isi lu piten bu i lur bec e ì sgianchen tute i pime.

Lu paure graias, tut ferì, en piurant turno dai sie.

Ma i graias lu volen püs, e ün de lur i dì:

«Se tü feses està cuntent de nus e agheses vurgü supurtar acò che la natüro t'a dunà, avaries pa cunisü achelo ufezo e eiro saries pa sulet».