Lo negòci es aicí da tanti ans. Lhi avia já la maire de mon pairsier, d'entorn al 1920. Puei l'a pilhat la sòrre de mon che. Enlora lo negocí era dessot, da l'autre cant de la via. Vèrs lhi premiers ans '80 es passat a ma maire. Puei ma maire es mancaa, ental 1998 avem meirat aicí lo negòci e lo gestisso mi. Lhi a un pauc de passatge la diamenja... Es bèl lo contact embe la gent, embe lhi ancians que passon d'aquí decò per chacharar un pauc. Es bèl lo contact embe las mainaas, lhi veire venir grands; es bèl quora passon d'aquí, prenon lo disnar o la merenda da portar a l'escòla e te conton de l'exam, de las interrogacions... Te conton coma es anaa: se confidon un pauc. De trabalh n'a encà pro e espero de poler anar anant per qualque an: es un trabalh que me plai, m'agrada aquel encòntre quotidian embe la gent. Espero que ne'n contínue a èsser e que lhi joves que se marion quiten pas lo país, mas monten maison a Andòn o pr'aquí a l'entorn.

Fai un pauc d'ans que vau pas en fèrias, que serro pas lo negòci. Quora lhi avia encà ma maire aquò era possible, un s'alternava en negòci, mas da quora ilhe es pus ai pas pus serrat: m'engravaria per la gent qu'a pas la comoditat de la màquina, que deu far-se ajuar da d'autras personas o far-se chatar la ròba d'autri cants...

Lo trabalh me plai; lo contact embe la gent, aicí a Andòn, es bèl far e plasent. Se pòl devisar embe tuchi, bèla de còsas personalas, es de brava gent.