Mon paire fasia lo carretonier e ma nòna fasia já la comerçanta. Nosautri avem sempre trabalhat per nòstre compt, jamai coma dipendents, ansi avem agut de personal.

Mon paire fasia lo carretonier e comerciava un pauc de tot: fen, lenha, chastanhas, bòdis e de lausas. Portava lausas un pauc de pertot. A siu temp avia fornit totas las lausas que sievien per l'ospital de Coni qu'avia 4.000 jornaas de tèrra e mai que 20 cascinas totas cubèrtas a lausas. Tuchi lhi moments fasia un viatge. Après de lausas al n'a fornias un baron quora lhi tedescs an brusat las casas. N'avem portaas un baron a Bueves, amont fins a Sant Jaco... ente avien brusaas las casas.

Quie siu anat a l'escòla per un pauc mas après n'aviu pita vuelha e ental '44-'45 ajuavo un pauc lhi partisans, ensoma fasiu de tot gavat d'estudiar. Mon paire a achatat na bèla mula francesa e m'a fach: "tò, aicí lhi la brila, pròva a far lo carretonier". Mas eron já d'autri temp, lhi avia já lhi càmions.

Alora a detz-e-uech ans ai pilhaa la patenta e ental '49 a achatat un marrit càmion. M'a masque donat de desplasers. Anava ren anant, na vira perdia las roas, n'autra vira avia n'autra maganha... Mai de na vira mon paire devia estachar la mula, meirar las lausas e portar-las ele sal carreton.

Après siu anat da soldat e vengut mai a casa deviu decidar: o escapar en França coma fasien tuchi o amodernar-se. Ai puei achatat un Leoncino. D'aquel moment ma vita es chambiaa. Ma maire a tacat a respirar; anaviam far lo marchat e non pas pàrter a dui bòts embe lo carreton partiem a cinc oras embe lo càmion, bèl o marrit temp, era un'autra causa. Aviu de manca d'un pòst per pausar la ròba (sabla e d'autre) parelh ai demandat al molinier que avia pus lo molin rablat via da l'alluvion. Mas aquí me portaven via la ròba en mai d'aquela que vendiu. Avien pilhat lo vir e tuchi se servien ailen.

Un que lhi disien Luís que fasia lo camionista me portava na sabla que venia dal cant de Turin, mas ren dal Pò... Na sabla que semelhava de sucre. Era na meravelha. Be, l'avien vista e venien fins da O Borg per robar-me aquela sabla. Sabiu pus coma parar-me, alora ai baratat un terren e ai eslarjat lo magasin per butar lo material. Parelh anava mielh, era tot sot uelh.

Èsser per ton compt vòl dir trebular ben mai que èsser dipendent, e durmir ben menc! Totun siu ben content de la vita qu'ai fach.

Far de vacanças? Mas s'es pròpi ental moment d'las fèrias qu'arriba la gent da Turin e da la França e venen a chatar la ròba per arranjar las casas: un sac de ciment, un bancal de mons....