Era lo 1962 quora ai fach lo contract. Ai tacat ental '63 e siu anat anant fins al 1995, junh dal '95. Bertaina m'a dich: tenes las claus fins a junh, après quié pilho la responsabilitat. Son estats Cipellini e Franco Pietro que m'an dich: "gacha, lhi auria un pòst ailamont"; quié enlora anavo ai chantiers dal barratge, ero estat operat e ero un pauc dèble. Lor disien "aquel trabalh poleries far-lo, plan-planet, fas çò que pòs e te donen 50 mila liras per stajon". Quié al barratge ganhavo pro de mai mas me siu dich: lhi a lo genepí, na brisa de teverina, 50 mila son pas mal... per dui mes. Fasio la stajon e puei seriu tornat al barratge. E al contrari ai pita tacat. Ai tirat anant aqueste trabalh; fasiu decò lo fen e parelh ai continuat.

Per dui ans aviu masque lo Livio Bianco. Après lhi avia lo Remondino qu'avien arranjat e an tacat a dir-me "pilha decò aquel, vas ailamont e entre un e l'autre te tires fèora ben". Après an arranjat lo Morelli e ai pilhat decò aquel. A la fins siu arribat a sèt claus. Teniem masque las claus; ma frema, la filha e quié fasiam çò qu'es polia, fasiam da minjar mas ren coma aüra que semelhen de restaurants. Quié pensavo a las bómbolas dal gas, a la lenha e a la policia dins lhi refugis. Après an puei fach lhi inspectors que me donaven na man. Totun lhi n'avia sempre d'aquilhi que durmien e pagaven pas; ailamont era parelh.

Per montar al Remondino anavo fins al Jaç embe l'ase charjat de doas bómbolas. Laissavo l'ase, me charjavo na bómbola e la portavo amont, lo jorn d'après o de vincas lo mesme jorn calavo per pilhar l'autra.

Per lo Morelli era pus da luenh: lhi anava tres oras e mesa per montar embe la bómbola: era dur.

Per lhi autri era pus da bèl far: al Barbero, al Gandolfo fasia bel far.

Núcia m'a ben ajuat. Sensa quilhe auriu pas polgut far tot aquò. Un pauc de vincas lhi avia n'esquadra que partia dal Morelli per anar al Remondino. Nosautri lhi aculhien al Morelli e mentre que lor fasien la Nòrd e la Sud nosautri fasiam lo Pas dal Puerc, lo Còl dal Clapús a anaviam lhi aténder al Remondino. Segurament ren totas las fremas aurien fach un vir parelh.

Na vira deviu calar doas bómbolas vueidas. Avia nevat e la neu era bèla suélia... Ai fach çò que deviu far al refugi e après ai liaas ensem las doas bòmbolas per las rabelar fins al jaç. Mas las bómbolas en picant una contra l'autra an troçaas la còrda que las liava e son esquilhaas aval a rabèl. Lhi n'avia quatre o cinc que montaven: "un silur - m'an dich - anaven coma un silur". Las ai puei recuperaas aval dins la comba, son venguas aval da soletas sensa fatiga.

Aüra es tot diferent, poleriu pus far çò que fan lhi nòus gardians; venta saber cusinear, alora bastava na menestrina o qualcòs'autre. T'arranjaves. Degun es mòrt de fam.

M'a ben plagut. M'a plagut la gestion di refugis mas decò d'anar ailamont a culhir lo genepí. Que vòs, encà aüra la me plai d'anar far lenha, d'estar aicí... da solet. Que vòs far, la me plai parelh.