Siu vengut ent'aquesta valada gràcias a Emilio Rosso que es naissut a Andòn e a volgut far qualcòsa ental siu país. A demandat a mi qu'ero dins n'autra valada de venir e aicí me siu trobat pròpi ben. Avem tacat fai já 25 ans e embe mon sòci avem montat un local que marcha ben. Dètz-e-uech ans passats avem achatat lo terren per lo Real Park; avem tacat da zèro, avem siernut un pòst qu'anesse ben: lhi avia lo vèrd, l'aiga, d'espaci per las familhas a dui pas da Coni, arreondat da las montanhas; second nosautri era un bèl pòst tant aqueste coma l'autre a Andòn.

En mai d'aquò lhi autri restorators per mi son pas de concurrents mas de collegas e avem liat sempre de mai, entre nosautri lhi a un'union. A travèrs lo Parc avem montaa un'associacion de cusina, e ben lest deu sortir un libre ente sem tuchi ensem. Es já un premier pas. Adobrem de ròba dal pòst, de ròba nòstra que nosautri conoissem ben: lhi bòdis, las truitas, las nosas, lo mèl. Fasem de plats que vanen ben embe aquesta ròba.

Da nosautri, a La Ruota Due, sem uech fix a trabalhar. Al Real Park es difrent perque aquí es un trabalh a sason: a lulh e avost avem 35-40 personas. Lo rapòrt embe la gent dal país es pròpi bòn: l'avem tochat abo man quora es arribaa l'alluvion: avem trobaa la collaboracion de la Comuna, dal Parc e di privats: lo jorn après de l'inondacion lhi avia 100 personas que donaven na man. La setmana d'après avem já dubèrt lo restaurant que s'era salvat e avem fach un mariatge. Per la resta a l'entorn avem trabalhat de mes.

Ma filha pus pichòta, Arianna, es já naissua aicí, es pròpi dal pòst; d'aicí nosautri bogem pus, se sentem pròpi dal pòst e se trobem ben.