Mi siu Ornella, la filha de Graziella e Giovanni de Sant Laurenç. Ero ben jove quora ai tacaa l'activitat, me plasia pas d'estudiar parelh ai súbit tacat embe ma maire. Era mon pairsier qu'avia montaa l'activitat, lo paire de mon paire embe sa frema, era lo 1930. Lhi clients mai vielhs de nòstre exercici me cònton que mi arribavo just al livèl dal taul e portavo já lo pan.

M'a sempre plasut lo rapòrt embe lo públic, m'agrada encà aüra, ben pr'aquò m'ocupo sobretot dal bar e de la sala. En cusina lhi a ma conhaa, qu'es intraa quora mi ental 1998 ai agut mon terç filh. Aüra dins la gestion es decò intraa sa filha que a fenit d'estudiar, parelh sem nosautras tres. Tuchi dision que tres fremas polion pas anar anant a gestir aquela activitat, totun anem anant pròpi ben. Quora lhi a mai de trabalh nos ajuon mon òme e mon fraire, Massimo e Carlo que diferent an d'autres trabalhs; lor agrada pas tròp aicí dins lo restaurant. Trabalhon lo bòsc e d'uvèrn, qu'es un pauc l'estajon mòrta, gavon la neu a Desertet. Na brisa na causa, na brisa l'autra portem anant aquesta gròssa familha de dètz personas.