Nosautri sem aicí da na vita... avem començat ental '53, puei da l'an d'après avem començat a trabalhar tuchi ensem. Lhi avia mama, Italo, Dino, Rita e quié. Avem trabalhat una vita.... Sem estats aicí l'uvèrn, quora lhi avia pas lo teléfon, la lutz, lhi elicòpters... Avíem chataa per nòstre compt una centralina qu'un pauc anava e un pauc anava pas. Saubetz la vita coma es: un jorn après l'autre, la prenes parelh coma ven, fas pas lo tèma. Degun contribut. Aüra lhi a la Region, lhi a tantas causas: enlora lhi avia pas ren. Lhi avia la Comuna, mas lhi demandaves pas de t'ajuar, nimanc de far gròs coma un'ongla: nos sem sempre fach tot da solets.

La prima causa que fau lo matin e qu'ai fach per tanti ans es de m'auçar e aviscar l'estua. Puei començavo: tiravo fòra las paèlias, tacavo a cusinear, a far còire lo menestron e tota la resta... Coma fasiu un bòt per l'aviscar, fau encà aüra après cincant'ans, sempre parelh: t'espòrques de sua, se marneton las paèlias e puei polidisses. Es una causa bèla, perque as decò un recòrd. Es da quora sem a la maison que l'avem. Es una causa bèla. Nos an dich de la gavar, de la vénder coma un objèct d'antiqüariat, mas nosautri sem contents de l'aver; quora avem freid s'eschaudem, quora avem da manca de far da minjar, l'adobrem.

Siu sempre restat aicí perque mama era aicí, donc l'istat venio aicí. Mon paire fasia lo maselier a Vaudier, mas mi ai seguit ma maire, siu sempre estat mai afecionant an aqueste cant de la familha, pr'aquò ero ben content de venir amont. Lhi avia nòna, lhi avia Dino, lhi avia barba: érem aquela qu'encuei se sòna una familha eslarjaa. Já enlora era parelh. Lhi avia Rita e mas cosinas, Anna e Luciana, érem tuchi ensem. Puei siu anat anant, ai estudiat e ai partecipat a de concors: siu estat en graduatòria per anar en banca e ai trabalhat dotze ans a la caissa de resparmi de Savilhan. Me plasia, mas ai decidat de chambiar, dins lo vir de tres o quatre mes. Era lo mars dal 2000. Aicí de trabalh n'a sempre, e plen de causas diferentas. D'exigenças da part de lhi ents que s'ocupon di varis contròls n'a sempre de mai. A lor interessa pas se trabalhes tres mes o tot l'an, las taxas son sempre egalas, lhi adeqüaments lhi mesmes, independentement da las intradas que as. Avem finit aquesta prima lhi trabalhs d'adeqüament demandats da l'ASL, de causas que pòlon servir e d'autras que fan rire coma la question de las brandanas que avem degut la portar da 92 centimètres a 1 mètre, lo ferrier a grinhat na vira. Mas après nosautri avem grinhat per las pagar... Es tot parelh. Sem dins un sistema que s'interessa pas de las causas parelh coma marchon aicí. Nosautri sem aicí e las coneissem, mas a lhi autri interessa pas. Chal prene lo bòn e lo marrit, parelh coma ven, e chal far bòn morre a marrit juec. Per la resta... Quora ai decidat de me butar dins aquò, sabiu ben de çò que se tractava, e siu pas pentit. Sabiu çò qu'anavo far.

Paragonar lhi dui trabalhs? Lhi a dal jorn a la nuech. Sabiu qu'aqueste trabalh era ben melhor d'aquel qu'aviu fach per dotze ans. La prospectiva de continuar lo trabalh en banca per autri vint ans, no, seria estat tròp. Dal temp qu'aicí... es pas que me pese puei tant, lhi as pas de gròs problemas e poleriu lo far per tota la vita.