Se sèm coneissuts ental 1950 e Peire fasia já l'empresiari. Avia tacat embe l'apalt d'la neviera e a pilhat Sant'Ana, Entraigas e après practicament tota la valada. A trabalhat un baron per las comunas de Bueves e Roascha. A fach lo refugi Livio Bianco. Ent'aquel temp aviam un pichòt tractor, particular, que fasia al pòst di muls. D'en premier aviam pensat ai muls mas da nosautri se ne'n trobava pita e avariam devut anar lhi quèrre en Toscana. Se son arranjats embe aquel pichòt tractor e trebulaven ren tant per lo traspòrt di materials... Lhi a decò un pichòt filmat que documenta tot aquò. Parelh an resolvut aquel problèma perque bastir lo refugi es estaa na bèla fatiga... Ent'aquel temp se polia ren adobrar l'elicòpter per portar amont lo material que servia. Un autre trabalh particular era de dreissar lhi pals de la corrent. Se fasia tot a man, lhi avia pas maniera de chavar embe las màquinas.

De desgracias sal trabalh n'avem jamai aguas; magara qualqua esgrafinhanha mas degun s'es jamai esclapat na chamba o un braç, degun a jamai agut de manca d'anar al Pront Secors. No!

Peire avia la passion per las màquinas: palas, tractors, càmions; sobretot gavar la neviera. M'arcòrdo na vira que an trabalhat per 48 oras sensa venir a casa. Derant de tot, quora arribaven a casa se campaven sal sofà per repausar-se na brisa, minjaven nhanca un bocon. Eren pròpi d'autri temps.

Aviu 34 ans e me siu dich: o aüra o mai pus e me siu campat ent'aquò. Collaborar embe Peire Franco, na persona ben coneissua, que avia trabalhat na vita en valada... M'a ben possat ent'aqueste trabalh. Quiel avia já n'etat que pensava de se retirar e laissar l'empresa al garion, parelh m'a propausat de far na societat embe Valter per portar anant l'empresa. Decò el avia tacat da zèro coma quié. Parelh ai chambiat e siu passat a far l'empresiari embe Peire e lo filh; fasiam de trabalhs gròs, per lo Parc, la Comuna, L'ENEL e decò per lhi particulars.
Encuei, se devo valutar, ai fach ben perque ai agut de trabalh, bèla dins las dificultats... Se un a vuelha lo trabalh es pas un problema. Es clar que na vira era pus bèl far, se trabalhava mielh, decò nosautri sentem la crisi. Totun aicí en valada entre lo Parc, las comunas d'Entraigas e de Vaudier, la Província que nos donon de trabalh, se vai anant e esperem que contunhe vist que dins l'empresa aüra son entraas la nòvas levas, lhi filhs de Valter.

Quié ai tacat a trabalhar dins l'empresa ental 1999 en trabalhant d'istat e estudiant d'uvèrn. Siu fix da cinc ans vist qu'ai fenit d'estudiar. Aqueste trabalh l'ai sempre agut dins lo sang, m'agrada perque fins da pichòt ai agut la fortuna de demorar-me sia embe de modèls que embe las màquinas veras. Es un'empresa de familha e mon pairsier m'avia mostrat a adobrar la pala e l'escavator, bèla que mon paire foguesse pas d'acòrdi. Mon paire avia pas tòrt, veire na mainaa de 11 ans que virava embe de bestions per las vias... Es un trabalh que me plai, es dur, fatigós e pòrta via un baron de temp: se taca de matin e se fenís lo sera, mas as jamai fenit perque après lhi a encà sempre da organizar lo trabalh e far de causas d'ofici. Lo mai que m'agrada es de gavar la neviera per las vias. Chal se levar a tres o quatr'oras mas sento pas la fatiga: arribes sal trabalh qu'es encà escur e sentes l'aire de la neviera... Me plai d'arribar aicí e far pàrter lo gavaneviera, embe tota la luminària, me plai de partir, anar. A ben lhi pensar, bèla qu'aie agut l'oportunitat me la siu pas sentua de quitar e laissar pèrder un trabalh que sento fins da pichòt. Es na causa mia.
Las vacanças? Aqueste e d'autri trabalhs dins nòstra valada te pòrten via un baron de temp e se vòs anar après a tot poleries pas te permetre nhanca un jorn de vacança. Embe mon sòci Paul, quora parlem de vacanças se charpinhem na brisa; siu jove e se las fau pas aüra es pas dich que las fasse deman. Me semelha rasonat qu'aie un pauc de libertat de far çò qu'es just per mon atge.